ΑΝΣΕ (Αντίδοτο Ναρκισσιστικού Συνδρόμου: Ενσυναίσθηση) ΚΑΛΥΤΕΡΑ

12 οκτωβρίου...εν μέσω άσε-μπήλιω και Θεοδώρας

2009-10-12T11:11:00.001-07:00

Σήμερα που ο Γιώργος παρέα με τον άσε-μπήλιω (όχι τσουκαλά) πήγε στο Φάληρο, που η θεοδώρα θυμήθηκε το ρόλο της στο colossal που έπαιξε πριν χρόνια η Μιμή (Ντενίση), βρήκα σαν βάλσαμο τα λόγια αυτου του χρόνια φίλου...και όσοι μπαντανοφόροι και κράζοντες τάχα για τα "ανθρώπινα δικαιώματα" -μετά το τρίτο ουϊσκι των 12 ευρώ- κάτι 40ήμερα επιστρέψαντες από τις διακοπές σας στη Φολέγανδρο ή το Πήλιο, τολμάτε να χλευάσετε, σκεφτείτε λίγο...αν τ' άντερά σας θ' άντεχαν στο να γίνετε ευγενείς πολέμιοι μιας "cause" είτε είσασταν (υποθετικά) Ισραηλινοί, είτε Παλαιστίνιοι...μιλάω για το κατέβασμα από την ευωχία και το τραλαλά και το διάβα μιας πραγματικής φωτιάς, ενός πραγματικού ναρκοπέδιου...

Γιατί η αποσιώπηση των «εθνικών θεμάτων»;

Tου Χρήστου Γιανναρά
Eρώτημα δημοσκοπικής περιέργειας (δηλαδή ανάγκης για ρεαλισμό ατομικού και συλλογικού προσανατολισμού):
Ποιο ποσοστό ψηφοφόρων στην Ελλάδα σήμερα επηρεάζεται στην εκλογική του προτίμηση από τη στάση των κομμάτων στα λεγόμενα «εθνικά θέματα»; Πόσες ψήφους έχασε ο αρχηγός του σοσιαλεπώνυμου «κινήματος», επειδή, πριν από πέντε χρόνια, υπεράσπισε και προπαγάνδισε το «Σχέδιο Ανάν»; Πόσες ψήφους έχασε ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, επειδή βουβός, άτολμος και άνευ όρων, υπέγραψε την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση;
Πόσοι από τους πολίτες του ελλαδικού κράτους έχουν υποψιαστεί ότι η υπερψήφιση της Πλεκτάνης Ανάν θα σήμαινε για τον Ελληνισμό μια δεύτερη, αυτοπροαίρετη Μικρασία στην Κύπρο; Πόσοι καταλαβαίνουν ότι η στιγμή που κρινόταν η (πολυπόθητη για τον Ερντογάν) έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, ήταν και μοναδική δυνατότητα να απαιτήσει η Ελλάδα, από θέσεως ισχύος, την άρση του casus belli και τη δέσμευση της Τουρκίας για σεβασμό των ελληνικών συνόρων στη θάλασσα, στον αέρα, στην ξηρά;
Τα κόμματα μάλλον θα έχουν δημοσκοπικά τεκμηριωμένες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Αλλιώς δεν εξηγείται η προκλητική αποσιώπηση των «εθνικών θεμάτων» στην προεκλογική ρητορεία και συνθηματολογία (όσες αναφορές υπήρξαν ήταν περιθωριακές, αφορούσαν διαχειριστικά παραπτώματα). Τα κομματικά επιτελεία έχουν τη σιγουριά πως, αν αύριο, σε μια «ειρηνική διευθέτηση» υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, ο Ελληνισμός παραιτηθεί από κάθε αξίωση (δικαιωμένη με δεκάδες αποφάσεις του ΟΗΕ), στην πανάρχαια ελληνίδα γη της βόρειας Κύπρου, αν δεχθεί μοιρασιά του Αιγαίου και της δυτικής Θράκης, η εκλογική συμπεριφορά των ελλαδιτών ψηφοφόρων δεν πρόκειται να αλλάξει, οι κομματικές προτιμήσεις δεν θα μεταβληθούν.
Γενική εντύπωση είναι ότι τα «εθνικά θέματα» οπωσδήποτε συγκινούν μεγάλη μερίδα (ίσως την πλειοψηφία) του πληθυσμού. Αλλά μέχρις εκεί. Η συγκίνηση είναι μόνο συναισθηματική, επιδερμική, δίχως συνέπειες στην πολιτική συμπεριφορά. Τα πρόσωπα που θα επωμισθούν ό,τι το Σύνταγμα αποκαλεί «έσχατη προδοσία», θα επανεκλεγούν με κάθε άνεση στο ελλαδικό Κοινοβούλιο.
Μια σοβαρή δημοσκόπηση θα μπορούσε να διερευνήσει, ώς πού φθάνουν τα όρια της συναισθηματικής ευαισθησίας των ελλαδιτών ψηφοφόρων, πότε ο ενδοτισμός ή η πρακτόρευση ξένων συμφερόντων θα ξεπερνούσαν τα όρια της ανοχής των ψηφοφόρων. Αν, λ.χ., η παραχώρηση του Καστελλόριζου, της Λήμνου, της Μυτιλήνης θα είχε ως αντάλλαγμα να ρεύσουν θαυμαστά «πακέτα» οικονομικών παροχών, τι θα προέκριναν οι ελλαδίτες ψηφοφόροι; Αν, τελικά, είχε να επιλέξει ο Ελλαδίτης ανάμεσα στην ελευθερία με πόλεμο ή στην «ειρήνη» (γράφε: καταναλωτική πλησμονή) με δουλεία, τι θα αποφάσιζε μόνος, μυστικά, πίσω από το παραβάν;
Στην τελευταία προεκλογική περίοδο οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί μας μιλούσαν μόνο και αποκλειστικά για λεφτά, μόνο για οικονομία, δηλαδή, όπως μιλάει το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ωσάν οι άνθρωποι να είμαστε βουλιμικά ανδράποδα και οι ορίζοντες της ζωής μας να τελειώνουν στο πορτοφόλι. Μήπως κάτι ξέρουν οι πολιτικοί μας αφεντάδες, που οι δημοσκοπήσεις το αποκρύβουν από εμάς, την πλεμπάγια; Χρόνια τώρα τους ακούμε να αναμηρυκάζουν μηχανικά ότι «δεν αμφισβητούμε τον πατριωτισμό κανενός». Αλλά ούτε και διανοούνται να μας εξηγήσουν: τι διαφέρει σήμερα ο πατριωτισμός από την άλογη προσκόλληση του «φίλαθλου» κρετίνου σε μια ποδοσφαιρική ομάδα, κερδοσκοπική ΠΑΕ.
Πατρίδα ονόμαζαν κάποτε οι άνθρωποι τη γη (το χώμα και το τοπίο) όπου γεννήθηκαν, εντάχθηκαν σε οικογένεια και σε κοινότητα, πήγαν σχολειό, έζησαν την εκκλησιά, δηλαδή τη Γιορτή, ψηλάφησαν αισθητά την Ιστορία, άσκησαν τον δημιουργικό τους μόχθο, έθαψαν αγαπημένους νεκρούς. Σήμερα αυτή η πατρίδα δεν υπάρχει, μια τίμια και ευφυής δημοσκόπηση θα το πιστοποιούσε άμεσα. Για τα εννέα δέκατα του πληθυσμού που ζουν στις πανομοιότυπες, απρόσωπες, τάχα και πόλεις του ελλαδικού οικιστικού πρωτογονισμού, η ελληνικότητα είναι κρατική υπηκοότητα, τίποτε άλλο. Σώζεται ακόμα ένα φθίνον γλωσσικό ιδίωμα, μια ρητορική και ευτελισμένη «εθνική ιδεολογία», κάποιο φολκ-λορ γραφικών ιδιαιτεροτήτων.
Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η ελληνική κρατική υπηκοότητα σήμερα βιώνεται σαν μοιραία, εκ γενετής αναπηρία. Το ελληνώνυμο κράτος προξενεί στους πολίτες του, ακατάπαυστα, οργή, ντροπή, αηδία, πνιγμό. Το διαφεντεύουν μαφίες ασύδοτων συμφερόντων με προσχηματικές ετικέτες κομμάτων, συνδικάτων, δημόσιων οργανισμών, ιδρυμάτων κοινής ωφέλειας. Κράτος τύραννος του πολίτη, βασανιστής, όχι υπηρέτης του, όπως θα όφειλε. Το ενδεχόμενο νοσηλείας σε νοσοκομείο, εφιάλτης. Το σχολειό και το πανεπιστήμιο των παιδιών του, σε παρακμιακή αθλιότητα αγιάτρευτη. Η αγορά όπου θα παλαίψει για το ψωμί του, αρένα ληστρικής κερδοσκοπίας. Η δημοσιοϋπαλληλία εκβιάζει γκανγκστερικά για να «λαδωθεί». Ολα, τα πάντα, κάνουν τον πολίτη να νιώθει αντίπαλος με τον τόπο του, αντίδικος με την «πατρίδα» του.
Να τολμούσε κάποια δημοσκόπηση το ανυπόφορο ερώτημα: Με ποια λογική να υπερασπίσει ο Ελλαδίτης αυτό το γελοίο κράτος, αν χρειαστεί; Να πολεμήσει, να διακινδυνεύσει τη ζωή του, για να υπερασπίσει τι; Τη γλώσσα, που πρώτοι οι άρχοντες την ατιμάζουν ατιμώρητα και την καταστρέφουν μεθοδικά με τις εκπαιδευτικές τους «μεταρρυθμίσεις»; Την Ιστορία και τον πολιτισμό των προγόνων που επίσημα οι πρακτορίσκοι κατασυκοφαντούν στα σχολικά βιβλία; Το κάλλος της γης, που λιμασμένοι για εύκολο πλούτο κρατικοί «λειτουργοί» το παραδίδουν σε εμπρηστές οικοπεδοφάγους και σε βάνδαλους τουριστικούς ατζέντηδες; Τι το ελληνικό να υπερασπίσει ο «έλλην υπήκοος» σήμερα ρισκάροντας τη ζωή του; Αυτή τη δημοσκόπηση θα έπρεπε να την έχουν προ πολλού παραγγείλει οι αξιωματούχοι της Εθνικής Αμυνας.
Το ερώτημα στην αρχή της επιφυλλίδας ήταν ρητορικό. Οι εκλογές στις 4 Οκτωβρίου 2009 απέδειξαν περίτρανα ότι τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» είναι το τελευταίο που απασχολεί τον ελλαδίτη ψηφοφόρο μπροστά στην κάλπη. ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δικαιώθηκαν θριαμβικά: οι ορίζοντες ζωής για την ελλαδική κοινωνία σήμερα τελειώνουν στο πορτοφόλι. Το κόμμα, που επίσημο όραμά του είναι ο Σταλινισμός, καταξιώθηκε ως τρίτη πολιτική δύναμη στη Βουλή, και το κόμμα που επίσης επίσημα προπαγανδίζει και οργανώνει την κατάλυση της έννομης τάξης, βραβεύτηκε με δεκατρείς έδρες, παρά τα καραγκιοζιλίκια της φτήνιας των διαπληκτισμών στο εσωτερικό του.
Με το ανυπόκριτο της αφέλειας που χαρακτηρίζει την αμερικανική νοοτροπία, η Ουάσιγκτον έσπευσε να εκφράσει τη χαρά της για το εκλογικό αποτέλεσμα. Πραγματικά, ήταν θρίαμβος να κατορθωθεί η μεταστροφή μιας τόσο εντυπωσιακής πλειοψηφίας, με προκλητική την απουσία στοιχειωδών έστω ερεισμάτων λογικής, επιχειρημάτων και εγγυήσεων σοβαρότητας. Σε κοινωνίες με πολύ χαμηλή στάθμη κατά κεφαλήν καλλιέργειας πρέπει να είναι πολύ εύκολη η χειραγώγηση των ενορμήσεων της μάζας.
Το θετικότερο που προκύπτει από αυτές τις εκλογές, είναι η ελπίδα να διαλυθεί πια τελεσίδικα το ασπόνδυλο, δίχως πίστη και στόχους κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται έναν ριζικά διαφορετικό εκφραστή της θέλησής της να ξαναβρεί τον δυναμισμό και την αρχοντιά του ονόματός της: Να ξαναστήσει κράτος λειτουργικό, να κερδίσει ποιότητα ζωής και διεθνή αξιοπρέπεια αξιοποιώντας την ετερότητα της πρότασης πολιτισμού που κομίζει.

ΓΕΛΑΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΔΑΛΟ ΑΛΑΛΟΥΜ...ΕΥΤΥΧΩΣ

2009-06-09T06:41:00.000-07:00

Εκεί που πήγαινα χωρίς αυταπάτες να το ρίξω σ' αυτούς που ο απολογισμός τους σήμερα είναι: "Το κακό δεν είναι πως δεν πλησιάσαμε τους (έστω ταπεινούς) στόχους μας - αλλά πως μας προσπέρασαν και ο χαβαλές (Κόμμα Κυνηγών) και η πατριδοκαπηλεία (ΕΜΜΑ)" [Νίκος Δήμου], τηλεφώνημα από φίλο που ψήφιζε επαρχία με διαβεβαίωσε πως το Ε.Α.Ρ. είναι το παλιό, εκέινο του μεταλλαγμένου ΚΚΕ εσ...τον αγαπώ τον άτιμο, αλλά οργιαστικά δεακείμενος με πήρε στο λαιμό του...την έκανα την πατάτα, παρόλο που τα ονόματα δεν μου' λεγαν τίποτε. Για ν' ανακαλύψω μετά πως ψήφισα συνοδοιπόρους του Καλλεντερίδη, Παπανικολάου νομίζω πως λέγεται(;)...Κατάληξα να λέω πως προτιμότερη μια ψήφος-όργιο παρά μια ακόμη φρούδα ελπίδα (=Δράση), τέλεια συμβάδιση με το ZEITGEIST της αλλοπροσαλότητας (;) που ζούμε...

ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ; ΟΧΙ!...Ε, ΚΑΙ;

2009-06-02T05:38:00.000-07:00

4 ημέρες πριν, έχει στομώσει η διαδικασία υιοθέτησης κριτηρίων. Δεν πάει τίποτε φυσικά από το μυαλό στην κάλπη. Ο τηλε-υπήκοος που είμαι έχει βομβαρδισθεί με εικόνες και περιτυλίγματα, η ουσία ξεφεύγει σαν δόλωμα που δεν στερεώθηκε καλά στο αγκίστρι. Κάτι ελάχιστο πρέπει να κάνω, σε αυτήν την πεντάλεπτη κωμωδία του μπλε παραβάν. Είχα ακούσει από τον χειμώνα για το "νέο" κόμμα του Μάνου. Πήγα λοιπόν στη χθεσινή λάιτ βραδιά που οργάνωσε στην Αίγλη (τη ντίσκο, όχι το καφέ). Παγωμάρα δεν υπήρχε (ούτε κι ενθουσιασμός), μια μεταπτυχιακο-NIRVANA κατάσταση επικρατούσε. Με το που πήρα το άψογα ετοιμασμένο ποτό από τον CLEAN μπάρμαν και περιεργάστηκα λίγο τη συνάθροιση, μου καρφώθηκε ωστόσο στο μυαλό πως δεν είμαι σαν αυτούς. Άνετα απολίτικα πλάσματα, με καλούς τρόπους και ήπιους τόνους, σε ομάδες των 3-4 που κουβέντιαζαν πιο πολύ για διακοπές παρά για πολιτική. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ σαν αυτούς, τέρμα. Με τη μισθοσυντήρητη δουλειά μου, τις πουστιές που μού' χει παίξει η "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη, το 2Χ ετήσιο εισόδημα που χρωστώ σε δάνεια και κάρτες. ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ όμως και σαν τους άλλους, τους εκστασιασμένους με "τα παιδιά" του Δεκέμβρη, ποτέ δεν υπήρξα δεξιός, αλλά μου φαίνεται πως καταπώς έγραψε χθες ο Χρύσανθος Λαζαρίδης σε σχόλιο διαλόγου στο ANTINEWS για την Β' Πανελλαδική,

"Δεύτερον, αυτό που αποκαλείται “Αριστερά” στις μέρες μας το έχω εγκαταλείψει προ πολλού. Ευτυχώς!
Το γιατί δεν χρειάζεται να το εξηγήσω σε κανένα. Νομίζω ότι δεν έχει σχέση με την Αριστερά στην οποία πίστεψα κάποτε. Εν πάση περιπτώσει, και μεγάλο μέρος του λαού που την πίστεψε τότε την έχει εγκαταλείψει.
Εμείς δεν χρειάζεται να απολογηθούμε. Δεν είμαστε δουλοπάροικοι που δραπετέψαμε από το “φέουδο”. Δεν είμαστε πρόβατα που την κοπανήσαμε από το “κοπάδι” και αμολάνε τα τσοπανόσκυλα να μας μαζέψουν. Αυτοί πρέπει να απολογηθούν γιατί τα σκατώσανε…
Πρέπει να απολογούμαι εγώ που κάποτε ανιδιοτελώς αγωνίστηκα για την Αριστερά κι ύστερα η Αριστερά αποδείχθηκε αυτό που είναι σήμερα;
Ή μήπως πρέπει να απολογηθούν αυτοί, που δεν υπάρχει ψέμα που δεν είπανε, δεν υπάρχει ανοησία που δεν διαπράξανε, δεν υπάρχει αυτοδιάψευση που δεν την υπέστησαν και αυτοδιαπόμπευση μπροστά στην οποία δίστασαν.

Εγώ πρέπει να απολογηθώ γι’ αυτά όλα; Μήπως πρέπει να απολογηθούν οι χιλιάδες σαν κι εμένα που δεν έσπευσαν να κάνουν καριέρα την αγωνιστική εμπειρία της νιότης τους;
Ή μήπως κάποιοι άλλοι χρωστάνε να απολογηθούν και να ζητήσουν ταπεινά συγγνώμη; Κι αντ’ αυτού ζητάνε και τα ρέστα από πάνω…"

οπότε λέω, ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ να μην είμαι ούτε αριστερός, ο καλός φίλος Μιχάλης από καιρό μου είχε επισημάνει μια ρήση του Παναγιώτη Κονδύλη: "υπάρχουν αυτοί που ισχυρίζονται πως υπάρχουν ΙΔΕΕΣ, και αυτοί που λένε πως υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ".

Είμαι καραμπινάτα με τη δεύτερη άποψη. Για μένα η Αριστερά του τότε ήταν ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ. Γκράμσι, Παζολίνι, Αδελφοί Ταβιάνι, αυτά ήταν τα ινδάλματα των 20 χρόνων μου. Που τό 'φερε η μοίρα να τα διαγράψει η πόλωση της "Ένοπλης Πάλης" και η σοσιαλ-συντηρητική στροφή που ακολούθησε στη χώρα που με εξέθρεψε διανοητικά, την Ιταλία. Πόσοι στην Ελλάδα ξέρουν ότι ο Μπερλουσκόνι αναδείχτηκε από τον "σοσιαλιστή" (και συνομιλητή του Αντρέα) Κράξι; με όλο το πλέγμα που μπροστά του ο Κοσκωτάς φαντάζει νηπιαγωγείο.

Οπότε μπορεί και να ψηφίσω ΔΡΑΣΗ χωρίς καμία επένδυση σ' αυτήν. Δεν θα είμαι ποτέ τα "χρυσά γηρατειά" (νεολαία έπαψα προ καιρού να είμαι) που παροικούν εκεί. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ σαν αυτούς, το ξαναλέω.

Αλλά έχουν κάτι που στις μέρες μας σπανίζει: το αυτοδημιούργητο χωρίς μανατζερίστικες θέσεις σε Διοικητικά Συμβούλια Κρατικών Εταιρειών. Μια παλιά κορσικανή παροιμία λέει: "Τα λεφτά μου έχουν βιογραφικό". Είναι κάτι αυτό στις μέρες μας. Και δυστυχώς τo χάσμα μεταξύ φτωχών και πλουσίων δεν φαίνεται να εξαφανίζεται στους επόμενους (λέω τώρα) 2 αιώνες. Μου αρέσει όμως οι πλούσιοι να είναι λίγο αμήχανοι και ενοχικοί. Όχι ξετσίπωτα θρασείς όπως οι σοσιαλμπιζναδόροι ή οι "κουμπάροι".

Πειρασμός η απόφαση...παραμένοντας σ' έναν ωκεανό παρατηρητικής ενατένισης και θεωρίας, ΔΡΑΣΗ? Ίσωςςςςςς!

ΦΡΙΞΕΛΛΕΣ

2009-02-19T06:26:00.000-08:00

Γυρνάω από ένα διήμερο στην "πρωτεύουσα της Ενωμένης Ευρώπης", τις Βρυξέλλες. Ήμουν κάτοικος εκεί για μια 6ετία, 1984-1990. Τα 19 χρόνια που πέρασαν υπήρξαν άσχημα για την Αθήνα, τη Ρώμη, τη Βαρκελώνη, αλλά στην περίπτωση των Βρυξελλών την "τέλειωσαν" ολοκληρωτικά. Δεν θα κουράσω με μια ενυπωσιολογία, θα πω μόνο πως πριν 20 χρόνια, η καθυσηχαστική παρουσία μιας μικροαστικής τάξης, άθλιας ως προς την κοσμοθεωρία και τις αξίες της, αλλά συγκολλητικής ως προς την μεταφορά δυναμικού στην κοινωνία, ισορροπούσε κάπως τα πράγματα. Τώρα, από την μια μεριά το μωσαϊκό των εξωφρενικά αμειβόμενων υπαλλήλων ΕΕ και άλλων οργανισμών και από την άλλη ένα εξαθλιωμένο διεθνές προλεταριάτο όπου οι Βέλγοι αποτελούν μειοψηφία, σου σφίγγει την καρδιά. Δεν ξέρω για τις συντρόφισσες και σύντροφους της καθ' ημάς ανατολής, αλλά εμένα αυτή η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων καθόλου δεν με γεμίζει ελπίδα για "εναλλακτική" αλλαγή. Μια μακρόχρονη βύθιση στο τέλμα μου αναγγέλλει, όπου οι "από κάτω" διαρκώς πιο εξαθλιούμενοι δεν θα μπορούν στοιχειωδώς να διαπραγματευθούν την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσής τους. Ναι στο part-time, ναι στο γκαρσονιλίκι και σε επαγγέλματα περιθωρίου, και με τον ανταγωνισμό 26 άλλων χωρών πολλές από τις οποίες υπολείπονται στα μεροκάματα, ναι σε παρακλάδια του υποκόσμου (χαρτοπαιξία, πορνεία κλπ). Όλο και περισσότερο η σοσιαλδημοκρατία του 60-70 φαντάζει σαν μακρινός χαμένος παράδεισος...με μεγάλο άχτι στους θεωρητικούς της "όξυνσης" που έκαναν σήμερα εφικτό στην Ευρώπη τον εξωφρενικό Μπερλουσκόνι και τον άχρωμο Θαπατέρο...πραγματικά, "αντίο προλεταριάτο", καλημέρα "λούμπεν-προλεταριάτο"!

27 ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟ

2009-01-22T01:41:00.000-08:00

Τὸ σκάνδαλο τοῦ μονοτονικοῦ

[Ἔνθετο ἔντυπο τοῦ περιοδικοῦ Εὐθύνη, συλλογὴ «Φύλλα μάχης» ἀρ. 1. 1990 (;)]

Πρὸς τὰ μεσάνυχτα τῆς 11.1.1982 εἶχε περατωθεῖ ἡ συζήτηση γιὰ τὴν ἐγγραφὴ μαθητῶν τῶν Λυκείων, ὁπότε τελείως αἰφνίδια εἰσάγεται, τῆς προσκολλήσεως καθὼς εἴπαμε, ὡς ἄρθρο 2, ἕνα ἐντελῶς ἄσχετο —καὶ ἐθνικῶς μέγα— θέμα: ἡ ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ (γιατὶ ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ ἁναγνώριση μιᾶς πραγματικότητας ποὺ ὑπάρχει καὶ λειτουργεῖ, ὅπως ἔγινε μὲ τὴν δημοτικὴ γλώσσα, καὶ ἄλλο ἡ αὐταρχικὴ ἐπιβολὴ μιᾶς ἀνύπαρκτης πραγματικότητας).
Μὲ τὸν αἰφνίδιο, ἀντισυνταγματικὸ τρόπο ποὺ ἐπιβλήθηκε μεταμεσονύχτια τὸ μονοτονικό, κανεὶς δὲν θέλησε νὰ συνειδητοποιήισει, οὔτε ὁ ἀπληροφόρητος Ὑπουργὸς τότε Παιδείας, πὼς δημιουργήθηκε, μὲ τὴν συνέργια 30 βουλευτῶν, τῆς πενιχρότερης ποὺ γίνεται μειοψηφίας τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, ἕνας νέος γλωσσικὸς διχασμὸς τοῦ Λαοῦ μας.

Τότε δημοσιεύτηκε καὶ ἡ ἀκόλουθη Διακήρυξη Ἑλλήνων Συγγραφέων:
«Πιστεύαμε πὼς ἡ πράξη τῆς Πολιτείας μὲ τὴν ὁποία, πρὶν λίγα χρόνια, ἀναγνώρισε τὴν δημοτικὴ ὡς τὴν μοναδικὴ γλώσσα τοῦ Ἔθνους μας σήμερα, θὰ λύτρωνε τὸν λαό μας ἀπὸ τὴν μάστιγα ἑνός πολιτικοποιημένου μάλιστα, γλωσσικοῦ ζητήματος καὶ θὰ ἦταν ἡ ἀπαρχὴ μιᾶς βαθύτερνης μελέτης καὶ γνώσης τῆς γλώσσας, μιᾶς συνειδητότερης χρήσης και γραφῆς τῶν λέξεων της.
Ἀντὶ γι᾿ αὐτό, μὲ λύπη μας εἴδαμε νὰ δημιουργεῖται τεχνητά, ἀμέσως, ἕνα νεόμορφο γλωσσικὸ πρόβλημα, τὸ πρόβλημα τοῦ τονισμοῦ τῶν λέξεων στὸν γραπτὸ λόγο καὶ μαζὶ μ᾿ αὐτό, νὰ συζητεῖται κιόλας τὸ θέμα τῆς γραφῆς τῶν λέξεων ἀπὸ μερικοὺς — δηλαδὴ ἡ πλήρης ἐξάρθρωση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Κι ἐκεῖνοι ποὺ δημιούργησαν τὸ πρόβλημα αὐτό, φρόντισαν νὰ τὸ πολιτικοποιήσουν, χωρὶς ν᾿ ἀντιλαμβάνονται ὅτι, ἀναθέτοντας στὴν Πολιτεία πάλι τὴν λύση του, ἀνελάμβαναν ἀπέναντι στὸ Ἔθνος βαρύτατη εὐθύνη. Κι ἔτσι ἔχουμε νέα γλωσσικὴ ἐμπλοκὴ στὴν Ἑλλάδα.
᾽Επειδὴ ὅμως:

1. Οἱ λέξεις, ὄπως μᾶς τὶς παρέδωσαν οἱ πατέρες τοῦ Δημοτικισμοῦ γράφονται ἔτσι ἐπί 2000 τώρα χρόνια, ἔχοντας κρυσταλλώσει παράδοση ἀξιοσέβαστη, ἀκόμη κι ἀπὸ τοὺς ξένους•
2. τὸ πῶς θὰ γράφονται οἱ λέξεις εἶναι πάντοτε ἁρμοδιότητα ἀποκλειστικὴ τῶν συγγραφέων ἑνὸς τόπου καὶ ποτὲ ἄλλων παραγόντων τῆς ζωῆς•
3. τὸ κύριο χρέος μας σήμερα εἶναι νὰ μάθουν νὰ μιλοῦν καὶ νὰ γράφουν οἱ Ἕλληνες σωστὰ τὴν παραδομένη δημοτική•
4. οἱ ἁπλοποιήσεις τῆς γλώσσας μας τὰ τελευταῖα χρόνια περιόρισαν στὸ ἐλάχιστο τὶς δυσκολίες τονισμοῦ τῶν λέξεών της,
διακηρύσσουμε ὄτι:

δὲν δεχόμαστε ὁποιαδήποτε ἀλλαγὴ στὴν γραφὴ τῶν λέξεων τῆς γλώσσας μας καὶ θὰ συνεχίσουμε νὰ γράφουμε καὶ νὰ τυπώνουμε τὰ βιβλία μας μὲ σέβας πρὸς τὴν ζωντανὴ γλωσσικὴ παράδοση καὶ τὴν πλήρη μορφὴ τῶν λέξεων, ὄπως μᾶς δίδαξαν οἱ πατέρες τοῦ δημοτικισμοῦ καὶ οἱ μεγάλοι Νεοέλληνες συγγραφεῖς.
Οἱ συγγραφεῖς
Νίκος ᾽Αθανασιάδης, Τάσος ᾽Αθανασιάδης, Ἔφη Αἰλιανοῦ, ᾽Ορέστης ᾽Αλεξάκης, Κώστας ᾽Ασημακόπουλος, Τάκης Βαρριτσιώτης, Ὄλγα Βότση, Νικηφόρος Βρεττάκος, Πέτρος Γλέζος, Μαργαρίτα Δαλμάτη, Διαλεχτὴ Ζευγώλη-Γλέζου, Λιλὴ Ζωγράφου, Νανὰ ᾽Ησαΐα, ᾽Ιουλία ᾽Ιατρίδη, Πάνος Καραριας, ᾽Αντρέας Καραντώνης, Ζωὴ Καρέλλη, Γρηγ. Κασιμάτης, Τάσος Κόρφης, Γιωργῆς Κότσιρας, Β. Κωνσταντῖνος, Χριστόφορος Λιοντάκης, Ν.Κ. Λοῦρος, Χρῆστος Μαλεριτσης, Γ. Μανουσάκης, Μελισσάνθη, Ε.Ν. Μόσχος, Δημήτρης Μυράτ, Ἔλλη Νεζεριτη, Θεόδ. Ξύδης, Θ, Παπαθανασόπουλος, Δημ. Παπακωνσταντίνου, Λένα Παππᾶ, Π.Β. Πάσχος, Γ. Πατριαρχέας, Ν.Γ. Πεντζίκης, Ε.Ν. Πλατῆς, ᾽Αλέξης Σολομός, Τατιάνα Σταύρου, Γεωργία Ταρσούλη, Φώφη Τρέζου, ᾽Ιωάννα Τσάτσου, Κώστας Ε. Τσιρόπουλος, Θ.Δ. Φραγκόπουλος, Νίκος Φωκᾶς, Παναγιώτης Φωτέας, Ἑρρίκος Χατζηανέστης, Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Το Μανιφέστο αὐτό, ποὺ προκάλεσε ὀργή, ὕβρεις καὶ συκοφαντήσεις-λιβελλογραφήματα τῶν ὀψίμων μονοτονιστῶν, ἀκολούθησαν πλῆθος γνῶμες ἐξεχόντων ἀνθρώπων τοῦ πνευματικοῦ μας πολιτισμοῦ — καὶ μόνο αὐτὰ θὰ ἀναχαίτιζαν μιὰν εὐαίσθητη, μὲ ἐθνικὴ συνείδηση Κυβέρνηση καὶ θὰ τὴν ἔφερναν σὲ αὐτο-επίγνωση ὥστε, τουλάχιστο νὰ θέσει σὲ εὐρύτατη, λαϊκὴ συζήτηση τὸ θέμα καὶ νὰ μὴν ἐπιμείνει στὴν αὐταρχικὴ ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ.

Ὁ ᾽Οδυσσεας ᾽Ελύτης ἐδήλωσε: «᾽Εγὼ εἶμαι ὑπὲρ τοῦ παλαιοῦ συστήματος, ἐναντίον τοῦ μονοτονικοῦ καὶ ὑπὲρ τῆς διδασκαλίας τῶν ᾽Αρχαίων Ἑλληνικῶν. Εἶναι ἡ βάση γιὰ νὰ ξέρεις τὴν ἐτυμολογία τῶν λέξεων. Ἡ σημερινὴ κακοποίηση τῆς γλώσσας μὲ ἐνοχλεῖ καὶ αἰσθητικά. Θέλω νὰ δῶ γραμμένο «καφενεῖον» κι ἂς μὴν τὸ προφέρουμε τὸ «ν». Τώρα, ὅλες οἱ λέξεις ἔχουν μιὰ τρύπα».
Ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος ὑπογράμμισε «Ὑπερτιμήθηκε ἡ ἄποψη ὅτι διευκολύνει τοὺς μαθητές, κάτι πού, ἴσως, εἶναι ἀντιπαιδαγωγικό. Ὕπάρχει, ἄλλωστε καὶ μιὰ παράδοση ποὺ ἐκφράζει τὴν ἄποψη μεγάλων παιδαγωγῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπιμένουν ὅτι τὸ παιδὶ πρέπει νὰ κοπιάζει γιὰ νὰ γίνει ἄνθρωπος ἱκανός, ὤστε στὴ ζωή του ν᾿ ἀντιμετωπίσει ὅλες τὶς ἀντιξοότητες. Ὑποστηρίχτηκε, ἐπίσής, ὑπὲρ τοῦ μονοτονικοῦ καὶ ἡ ἄποψη ὅτι διευκολύνονται οἱ τυπογράφοι καὶ οἱ στοιχειοθέτες, γενικὰ καὶ ὅτι οἱ ἐκδόσεις, πάλι γενικά, γίνονται οἰκονομικότερες.
«Παραγνωρίστηκαν, ὄμως οἱ λόγοι ποὺ ἐπέβαλαν στοὺς ᾽Αλεξανδρινοὺς χρόνους, τὴν καθιέρωση τῶν τόνων, οἱ ὁποῖοι ἰσχύουν καὶ σήμερα. Πολλὲς φορές, τὰ γραπτά μου δὲν διαβάζονται σωστὰ ὅταν τυπώνονται στὸ μονοτονικό. Ἂς ἐλπίσουμε ὄτι θὰ ἐπανεξεταστεῖ μελλοντικὰ τὸ θέμα κι ὅτι θὰ ἐπικρατήσουν σωφρονέστερες ἀπόψεις».
Ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης ἐτόνισε: «Τώρα γιὰ τὸ μονοτονικό. Ἂν δὲν θέλετε κύριοι τοῦ Ὕπουργείου νὰ κάνετε φωνητικὴ ὀρθογραφία, τότε πρέπει ν᾿ ἀφήσετε τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα γιατὶ αὐτοὶ ποὺ τοὺς βάλανε ξέρανε τί κάνανε. Δὲν ὑπῆρχαν στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ γιατὶ ἁπλούστατα ὑπῆρχαν μέσα στὶς ἴδιες τὶς λέξεις. Αὐτοί, οἱ Κριαρᾶς καὶ οἱ ἄλλοι (...) ποὺ ἔκαναν αὐτὲς τὶς μεταρρυθμίσεις —αὐτὸ παρακαλῶ νὰ γραφτεῖ στὶς ἐφημερίδες— δὲν ξέρουν τί εἶναι γλώσσα. Δὲν ξέρουν αὐτὸ ποὺ γνώριζε ἡ κόρη μου στὰ τρία της χρόνια. Μάθαινε μία λέξη καὶ μετὰ ἔψαχνε γιὰ τὶς συγγενεῖς της. Αὐτὸ εἶναι μιὰ γλώσσα. Ἕνα μάγμα, ἕνα πλέγμα, ὅπου οἱ λέξεις παράγονται οἱ μὲν ἀπὸ τὶς δέ, ὄπου οἱ σημασίες γλιστρᾶνε ἀπὸ τὴ μιὰ στὴν ἄλλη, εἶναι μιὰ ὀργανικὴ ἑνότητα ἀπὸ τὴν ὁποία δὲν μπορεῖς νὰ βγάλεις καὶ νὰ κολλήσεις πράγματα, δυνάμει μιᾶς ψευτοκυβέρνησης, καθισμένος σ᾿ ἔνα γραφεῖο στὸ ὑπουργεῖο Παιδείας. Ἡ κατάργηση τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων εἶναι ἡ κατάργηση τῆς ὀρθογραφίας, ποὺ εἶναι τελικὰ ἡ καταστροφὴ τῆς συνέχειας. Ἤδη τὰ παιδιὰ δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, ᾽Ελύτη γιατὶ αὐτοὶ εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ τὸν πλοῦτο τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν. Δηλαδὴ πᾶμε νὰ καταστρέψουμε ὅ,τι κτίσαμε πρὶν λίγα χρόνια; Αὐτὴ εἶναι ἡ δραματικὴ μοίρα τοῦ σύγχρονου ἑλληνισμοῦ.»

Ἀκολούθησαν διαμαρτυρίες, δημόσιες συζητήσεις, προσφυγές. Ἡ Κυβέρνηση ἔμεινε ἀσυγκίνητη, πιστεύοντας πὼς ἀπὸ χρόνο σὲ χρόνο θὰ κέρδιζε, μὲ καταναγκασμό, τρομοκράτηση, διαδόσεις πὼς δὲν ὑπάρχουν πιὰ γραφομηχανὲς πολυτονικές, οὔτε τυπογράφοι πολυτονιστές, πὼς τὸ Κράτος δὲν ἀγοράζει τάχα βιβλία πολυτονικά, πὼς θὰ ἐπιβαλλόταν τελικὰ τὸ μονοτονικό. ᾽Ερωτοῦμε ὅμως: μπορεῖ μιὰ ἐξαναγκαστικὴ πρακτικὴ 8 χρόνων νὰ ἀνατρέψει παράδοση πρακτικῆς πολλῶν αἰώνων; Ἂς μᾶς ἀπαντήσουν οἱ ὑπεύθυνοι.

Πάντως, καὶ τὰ παιδιά μας, στὰ δίσεχτα αὐτὰ χρόνια, δὲν ἔμαθαν καλύτερα τὴν γλώσσα μας, ἐπειδὴ καταργήθηκαν τόνοι καὶ πνεύματα, καὶ τὰ γραπτά τους, κατὰ γενικὴ ὁμολογία, κάθε χρόνο εἶναι καὶ πιὸ ἀξιοθρήνητα, πειστήρια γλωσσικῆς διάλυσης. Ἡ πλειονότητα τῶν συνειδητῶν συγγραφέων μας ἐξακολουθεῖ νὰ γράφει πολυτονικὰ —καὶ τῶν νέων συγγραφέων μας ἐπίσης, ὄχι μόνο τῶν παλιότερων,— σπουδαῖα περιοδικὰ καὶ διαπρεπεῖς ἐκδοτικοὶ οἶκοι ἐξακολουθοῦν νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ πολυτονικὸ καὶ ὁ Λαὸς ἐπιμένει. Ἱερὴ ἐθνικὴ ἐπιμονή, ἀξιοθαύμαστη ἀντίσταση στὴν καταστροφή.

Ο ΑΦΕΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ

2009-01-19T06:20:00.000-08:00

Ναι, είμαι αφελής. Πίστεψα και δύσκολα θα αλλάξει αυτό, ότι η "παγκόσμια κυκλοφορούσα νοημοσύνη" θα επικρατούσε πάνω στο εμπορευματικό πνεύμα. Αυτές τις μέρες ηττώμαι. Για μερικά αυξημένα ενεργητικά επιχειρήσεων, οι εικόνες από το Γκέτο της Βαρσοβίας ή από τη Γάζα το 2009 δεν είχαν δεν έχουν και δεν θα έχουν καμιά αξία, όταν διαβάζεις αναφορές σαν αυτή:

"Two bombs were dropped onto Ahmed Jaber’s home and though his family fled, for some of them it was too late. A third explosion buried 7 of his relatives under the rubble, including two children aged 8 and 9 – his neighbour’s children.

He says: “They made us leap back in time, back to 1948. This is their punishment for our attachment to our country. They can tear my arms and legs off from my body, but they won’t make me leave my land.” A doctor takes me aside and tells me that Ahmed’s 7-year-old daughter, or what was left of her, was just brought in inside a tiny cardboard box. They don’t have the heart to tell him and make his already precarious health condition any worse. In the evening they took the phone away from Iyad as well, to prevent him from receiving any more bad news. A tank had hit his sister’s house full in the middle, beheading her in the process".

Είμαι ανίσχυρος, μου έχει αφαιρεθεί ο "Λόγος". Οι προϊστορικοί άνθρωποι θέλουν να κερδίσουν το στοίχημά τους: ο εγκέφαλός μου να γίνει κατώτερος, σαν τους δικούς τους. Ας μην επικρατήσουν, ας εμποδιστούν στο να στείλουν πίσω, στην προκρούστεια κλίνη της Παλαιάς Διαθήκης 2500 χρόνια Διαφωτισμού!

Εικονολογία Αποτροπιασμού: από το "σοκ" στο χτίσιμο της μη-επανάληψής της

2009-01-13T02:58:00.000-08:00

Ομολογώ πως «ντρέπομαι για τη ζέστη μου και για την ανθρωπιά μου» σύμφωνα με τον στίχο του Παλαμά. Αυτό που ονομάζουμε ανθρώπινη δυστυχία ακόμη και στην ειρήνη είναι δυσβάσταχτο. Στον πόλεμο μπαίνει από τα γραπτά και τις οθόνες κατ’ ευθείαν στο στομάχι, προκαλώντας σπασμούς εμετού.

Υπάρχει αισθητική της δυστυχίας και του θανάτου; Μόνο σαν ιδεοληψία. Σε μια αποτίμηση μαχών από τον Ισπανικό Εμφύλιο, ένας βετεράνος Άγγλος τροτσκιστής που ήταν λοχαγός σε μια διμοιρία των Διεθνών Ταξιαρχιών, θυμόταν το 1988, στις εκδηλώσεις τιμής για τα 50 χρόνια από το μέτωπο του Έμπρο στην Βορειανατολική Ισπανία: «Ένας 20χρονος εθελοντής από το Ανατολικό Λονδίνο, σε έκσταση από την δράση, μα μακριά ξανθά μαλλιά κάτω από τον σκούφο, μου είπε πίσω από το ανάχωμα : -Τι ωραία που είναι κύριε λοχαγέ! Σαν σε ταινία!- και σηκώθηκε απρόσεκτα από την θέση του. Την επόμενη στιγμή έφαγε μια σφαίρα στο μέτωπο και έμεινε ξερός». Η αισθητική του θανάτου, των ακρωτηριασμένων καμένων σωμάτων είναι για τους άλλους. Τα θύματα μόνο αν επιζήσουν σε φρικτή αναπηρία θα την κουβαλάνε. Οι εικόνες από την Γάζα τραντάζουν τα θεμέλια ενός «εικονικού πολιτισμού» μόνο και μόνο γιατί ο πολιτισμός αυτός έχει αποβάλει από την σφαίρα του ειδώλου, της αναπαράστασης, την εικονολογία του πόνου, της συμφοράς και του θανάτου…μόνο σαν θανάτους και ακρωτηριασμούς aliens σε παιχνίδια υπολογιστών έχει κάνει την έκπτωση να την περιλάβει, όπου οι humans τελικά έχουν το πάνω χέρι...

Εδώ ο alien είναι σαν εμάς. Λέγεται Χασάν, Φατμά ή όπως αλλιώς. Το κομμένο χέρι του είναι σαν το δικό μας. Η ληξιαρχική του κατάσταση είναι πολυμελής μουσουλμανική οικογένεια – η μόνη πολιτισμική διαφορά. Το να γίνει οικεία ( banalisee) η «φρίκη» είναι απαράδεκτο ακόμη και για έναν πολιτισμό «ζέστης και ανθρωπιάς» με πολίτες εν υπνώσει σαν τον δικό μας. Το να γίνει μπαμπούλας για τους απείθαρχους είναι άλλο τόσο εμετικό. Δεν υπάρχει σωφρονισμός μέσω της δυστυχίας, ας είναι μάρτυρες επί τούτου τα στρατόπεδα των Ναζί. Για έναν αθεράπευτα ελπίζοντα στην μετουσίωση των εικόνων σε θεμέλια συνύπαρξης, οι εικόνες από την Γάζα -σε μια τελεολογική εκπλήρωση του παθήματος- θα’ πρεπε να αποτελέσουν τον προάγγελο μιας κατάστασης που θα’ χει χτιστεί ακριβώς για την μη επανάληψή τους. Όπως «Η Σφαγή της Χίου» του Delacroix ή η «Guernica» του Picasso.

Και για ένα αμυδρό φως επιβεβαίωσης αυτής της αναδραστικής ματαλλαγής της "φρίκης" σε "πολιτισμό", ιδού η άρνηση στράτευσης ισραηλινού εφέδρου: http://www.rete-eco.it/en/news/opposizione-israeliana/4312-refusal-statement.html

Δεν αποβάλλουμε εντελώς την ελπίδα...να γίνει κατανοητό ότι, "οφθαλμός αντί οφθαλμού" τελικά οδηγεί σε έναν πλανήτη τυφλών!

Ο ΑΛΛΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ

2009-01-05T05:14:00.000-08:00

Το’ χω ξαναπεί σ’ αυτό εδώ το ρημάδι, ότι ο ναρκισσισμός είναι το δηλητήριο της ψυχής. Όσο ζω με σημείο αναφοράς μόνο τον εαυτό μου και με αποδέκτες πρόσωπα και πράγματα που μου μοιάζουν ή που «τα πάω», δεν έχω πιθανότητες να ζήσω σε κοινωνία. Σε αγέλη ζω, και ας κάνω το κόλπο, ας παραμυθιάζομαι με την αυταπάτη ότι η αγέλη ΜΟΥ είναι η κοινωνία. Το σύνολο απαρτίζεται από στοιχεία, περιβάλλοντα, ανθρώπους, καταστάσεις σε ΑΝΟΜΟΙΑ κατάσταση. Αν θέλουμε να είμαστε κοινωνοί «της καλοσύνης των αγνώστων» που πάνω της στηρίζεται η ελπίδα της επικοινωνίας, πρέπει να αποβάλουμε τις αντιδράσεις του ζώου που η συμπεριφορά του σε συναπάντηση με άλλο ζώο έξω από την αγέλη του περιορίζεται στις μόνες 3 δυνατότητες που προσδίδει η αντίληψη της απειλής: Επίθεση – Υποταγή – Φυγή.

Για να δούμε αν κάτι μας απειλεί πρέπει να έχουμε μια στοιχειώδη ιδέα για τη δράση και τα κίνητρά του. Όταν οποιαδήποτε στολή είναι στολή και όχι ο άνθρωπος μέσα της, είναι ο εχθρός. Συνιστώ την ανάγνωση του πιο αντιπολεμικού ποιητή, του Wilfred Owen που σκοτώθηκε 1 εβδομάδα πριν το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου. Βάζοντας τον εαυτό του στη θέση του εχθρού, στο τελευταίο του ποίημα -"Παράξενη Συνάντηση" (Strange meeting)- που βρέθηκε πάνω του λέει:

Μέτωπα ανδρών μάτωσαν εκεί που δεν υπήρχαν πληγές,
Είμαι ο εχθρός που σκότωσες, καλέ μου φίλε.
Σε γνώρισα στο σκοτάδι. όπως μόρφαζες
όταν χθες με κομμάτιασες καθώς έσπρωχνες και σκότωνες.
Έκανα να φύγω. όμως τα χέρια μου ήταν απρόθυμα και κρύα
Ας πέσουμε στο βαθύ τον ύπνο τώρα…

[Foreheads of men have bled where no wounds were.
I am the enemy you killed, my friend.
I knew you in this dark; for so you frowned
Yesterday through me as you jabbed and killed.
I parried; but my hands were loath and cold.
Let us sleep now …]

Αυτός ο ανώτερος πολιτισμός που ξεχωρίζει άτομα από στολές είναι παρών και στο «Βαλς με τον Μπασίρ» του Αρί Φόλμαν, Ισραηλινού που ήταν 19 χρονών κληρωτός στην εισβολή του 1982 στον Λίβανο και που βρέθηκε να είναι γρανάζι της μηχανής που οδήγησε στις σφαγές των παλαιστινιακών προσφυγικών στρατοπέδων Σάμπρα και Σατίλα από τους Φαλαγγίτες, με την έμμεση ανοχή του Ισραηλινού Στρατού. Εδώ ο «Άλλος» είναι οι Παλαιστίνιοι συνολικά, οι εχθροί που όμως έχουν μια υπόσταση, οντότητα, τιμή στο πεδίο της μάχης ενώ οι «εξωγήινοι» είναι οι θολωμένοι από το αίμα φαλαγγίτες. Και για μας που διαχρονικά συμπαθούμε τους Παλαιστίνιους, «Άλλος» είναι αυτός ο νεαρός ισραηλινός που περισσότερο από τον πόλεμο τον απασχολεί το κορίτσι του που τον χώρισε, που είναι πανικόβλητος και που δέχεται διαταγές από συνταγματάρχες που είναι κι αυτοί εξωγήινοι, αυνανιζόμενοι μπροστά σε βίντεο-τσόντες την ώρα που καταρτίζουν τα πλάνα της εισβολής.

Ο «Άλλος» από μια καραμπόλα της τύχης θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς. Αν από την επαρχιακή μας καταγωγή ή για κάποια μόρια στις πανελλήνιες είχαμε βρεθεί «μπάτσοι». Που δεν θα μας άρεσε να δέρνουμε και να σκοτώνουμε, μια καφετέρια, φίλους και γκομενοδουλειές θα ονειρευόμασταν. Οι εξωγήινοι είναι ο πραγματικός δαίμονας, είτε είναι Φαλαγγίτες, Χρυσαυγίτες, διεστραμμένοι πράκτορες ή δεν ξέρω τι στην συνομοταξία του Κακού. Γι αυτό, στους δρόμους της Αθήνας, κυριαρχούν ζαλισμένοι, πανικόβλητοι και ξεστρατισμένοι «Άλλοι». Η Αθήνα δεν είναι κατεχόμενα, κι ας λένε αυτές τις μαλακίες παιδάκια από Ιταλία, Ισπανία κλπ που έρχονται εδώ για αδρεναλινο-τουρισμό και το μεταφέρουν σε διάφορα μπλογκ του αναρχικού χώρου στις χώρες τους. Διαφωτισμός χρειάζεται. Ιερά Εξέταση είναι τόσο τα άκριτα ουρλιαχτά των θαυμαστών του Χίτλερ, όσο και το πάση θυσία «φέρτε μου έναν πόλεμο (αλλά εδώ, στη Δύση, με clubbing και Ιντερνετ στη συνέχεια για να το γιορτάσουμε) γιατί βαριέμαι» σενάριο.

Έλεος πια, λευτεριά από την Sancta Simplicitas!!!

ΠΑΛΙ; ΠΑΛΙ! POLITICALLY CORRECT=?

2008-12-24T03:47:00.000-08:00

Δεν χρειάζεται να με αποκωδικοποιήσετε άλλο, είμαι στρυφνός, έχω εμμονές, μου αρέσει αυτές τις μέρες ο Γιανναράς παρόλο που ήμουν της άποψης του μακαρίτη του Ελεφάντη ΤΟΤΕ (αρχές του '80) ότι ένας Θεολόγος δεν μπορεί να εκλέγεται Καθηγητής Φιλοσοφίας (στο Πάντειο), και αυτοί οι 3 συγκεκριμένοι συγγραφείς (λιγότερο πάντως ο Μάρκαρης) μου παραφαίνονται comme il faut. Αυτό όμως, στο όνομα της Ενσυναίσθησης, δεν σημαίνει ότι δεν τους δίνω δίκιο στο ακόλουθο κείμενο:

Επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης

Τα γεγονότα των δύο τελευταίων εβδομάδων μάς έχουν προβληματίσει βαθιά. Κρατικοί λειτουργοί και αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί μοιάζουν ανίκανοι να αντιδράσουν στην έμπρακτη αμφισβήτηση βασικών θεσμών και κανόνων της δημοκρατίας από ομάδες ανθρώπων οι οποίοι, με αφετηρία ένα τραγικό γεγονός, επιτίθενται με τυφλή βία στα δικαιώματα των πολιτών και στις αρχές της κοινής μας ζωής. Την κοινοτυπία των κούφιων συνθημάτων και της ξύλινης γλώσσας των εκ του ασφαλούς αντι-εξουσιαστών ανταγωνίζεται σε υπερβολή μονάχα η προτροπή κάποιων ενοχικών μεσηλίκων να «αφουγκραστούμε τα μηνύματα» της ανομίας, τα οποία τάχα περιέχουν περισπούδαστες και τολμηρές απόψεις για τα προβλήματα του τόπου, την οποία εμείς, οι αμέτοχοι στο «κίνημα», δεν αντιλαμβανόμαστε.

Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά. Θέλουμε όμως σήμερα να σχολιάσουμε ειδικότερα τη βίαιη διακοπή της πρεμιέρας της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, καθώς και άλλες αντίστοιχες αυτοαποκαλούμενες «παρεμβάσεις», που την ακολούθησαν, με αποτέλεσμα τη ματαίωση πολλών θεατρικών παραστάσεων. Με μια έννοια, τα γεγονότα αυτά υστερούν σε σημασία των όσων προηγήθηκαν, δεν είναι παρά η φαρσική εκδοχή των κατά πολύ τραγικότερων καταστροφών σε σπίτια, σχολειά, πανεπιστήμια, γραφεία και μαγαζιά Ελλήνων πολιτών. Από μια άλλη όμως άποψη είναι αποκαλυπτικά, καθώς αναδεικνύουν μια βασική διάσταση του τι συμβαίνει αυτό τον καιρό στην πατρίδα μας, αμφισβητώντας ανενδοίαστα την ουσία της ίδιας της δημοκρατίας, με την επίθεση στην καρδιά της, που είναι η ελευθερία της σκέψης, του λόγου και της έκφρασης, που αντιπροσωπεύει η τέχνη.

Αν εμείς οι άνθρωποί της ανεχόμαστε αγόγγυστα την κάθε ομάδα «επαναστατημένων» νεαρών να μαγαρίζει ανενόχλητη την Ακρόπολη ή να διακόπτει μια θεατρική παράσταση βρίζοντας το κοινό και γράφοντας με σπρέι στο καινούργιο, καθαρό φουαγέ του Εθνικού το ναζιστικής υφής σύνθημα «σκατά στους κουλτουριάρηδες» (!), τι μας λέει ότι δεν θα δούμε μεθαύριο τους ίδιους ή άλλους να καίνε βιβλία ή να επιχειρούν να ορίσουν το τι θα λέμε και τι θα σκεφτόμαστε; Πού μπαίνει το όριο σε αυτή την κωμικοτραγική «πολιτιστική επανάσταση» των απολίτιστων; (Παρεμπιπτόντως, τους οργισμένους νεαρούς τους προσέβαλαν αποκλειστικά οι θεατρικές παραστάσεις ποιότητας που παίζονται στα αφύλακτα, ταλαίπωρα θέατρά μας. Ούτε στα μπουζουκτζίδικα με τους μπράβους τους προσπάθησαν να «παρέμβουν», ούτε στα ποδοσφαιρικά ματς, προφανώς επειδή αυτά είναι υπεράνω κάθε υποψίας «κουλτούρας».)

Η ευθύνη όμως δεν ανήκει μόνο στους αυτουργούς αλλά και στους καθ' ύλην αρμόδιους, όσους δηλαδή χρεώνονται με πρωταγωνιστικούς ρόλους στην πολιτιστική μας ζωή. Και βέβαια, μπορεί μερικοί από τους καλλιτέχνες που αποφάσισαν να υποκύψουν στη βία και να διακόψουν τις παραστάσεις τους προδίδοντας το κοινό τους, να κινήθηκαν από το φόβο του όχλου, οπότε, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούντες, υποκρίθηκαν ότι «συμπαρίστανται». Κι αυτό είναι εν μέρει κατανοητό -αλλά φτάνει ώς εδώ. Ισως κάποιοι άλλοι πάλι να συμφωνούν με τους βιαίως διακόψαντες. Δικαίωμά τους- στην ιδιωτική τους ζωή. Αλλά η τέχνη είναι λειτούργημα, που περιλαμβάνει στον κώδικα τιμής του την προάσπιση της ελευθερίας της έκφρασης.

Κι όμως, δεν ακούσαμε κανένα από τους γενικώς και αορίστως περί δημοκρατίας κοπτόμενους σχετικούς επαγγελματικούς φορείς να διαμαρτύρεται για το αίσχος της βίας που συνιστούν οι «παρεμβάσεις». Και, σε κάθε περίπτωση, καλλιτεχνικοί διευθυντές εθνικών σκηνών ή άλλοι, λιγότερο ή περισσότερο πλουσιοπάροχα επιχορηγούμενοι από τους φόρους μας, χορογράφοι, σκηνοθέτες και ηθοποιοί, ας θυμηθούν ότι είναι υπόλογοι και στους νόμους της τέχνης αλλά και του κοινωνικού μας συμβολαίου, που επιτάσσουν μεγαλύτερο σεβασμό στο κοινό αίσθημα, δηλαδή σε όσους, καλλιτέχνες ή μη, πιστεύουν στη δημοκρατία και τηρούν τους κανόνες της. *

Απόστολος Δοξιάδης

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Πέτρος Μάρκαρης

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 24/12/2008

Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ ΤΟΥ BUNUEL

2008-12-24T02:04:00.000-08:00

Σε κάποια κινηματογραφική λέσχη στην Φλωρεντία, νομίζω ήταν όταν στην Ελλάδα μόλις είχε γίνει η μεταπολίτευση, είχα δει το Nazarín του Luis Buñuel, και μου' χε κάνει βαθιά εντύπωση σαν αλληγορία του καλού και του κακού, με όλο το εκρηκτικό κοκτέιλ που ο υπέροχος αυτός Γέρος μπορούσε να χειρίζεται: θρησκευτικό συναίσθημα, κοινωνικές επιταγές, ηθικά διλήμματα.

Ο Nazarin είναι ένας νεαρός καθολικός ιερέας στο Μεξικό των αρχών του 20ου αιώνα, στα χρόνια της δικτατορίας του Porfirio Díaz. Κάνει την επιλογή να ζήσει σε ακραία στέρηση, εφαρμόζοντας τις αρχές του Ευαγγελίου. Γυρνάει στην ύπαιθρο, επισκέπτεται πάμπτωχα χωριά και απλά προσπαθεί να παρηγορήσει. Η ψύχωση των χωρικών και μια-δυο συμπτώσεις τους οδηγεί να τον ανακηρύξουν θαυματοποιό, άγιο, νέο Ιησού. Η σαρκαστική ματιά του Luis Buñuel μας λέει ότι οι αρχές του Ευαγγελίου, αντί να οδηγήσουν στην σωτηρία, φαίνεται στην καλύτερη των περιπτώσεων να μην έχουν καμιά απολύτως επίπτωση.

Ο ήρωας έχει σαφείς αναφορές τόσο στον Χριστό όσο και στον Δον Κιχώτη, και η "σούμα" της ταινίας είναι ότι οι όποιες "καλές" αρχές (Χριστιανικές ή: Μαρξιστικές, Αμεσοδημοκρατικές προσθέτω εγώ) δεν έχουν καμιά απολύτως εφαρμογή σε μια παρηκμασμένη και ωμή κοινωνική πραγματικότητα. Υπερισχύει πάνω στην ανθρώπινη θέληση το τυχαίο, ακόμη κι αν αυτό είναι ένα "θαύμα". Κλασσικές σκηνές είναι όταν η Beatriz, μια από τις ακόλoυθες του Nazarín στις περιδιαβάσεις από χωριό σε χωριό (αντίγραφο της Δουλτσινέας ή της Μαρίας Μαγδαληνής;) επιχειρεί να αυτοκτονήσει και σώνεται κατά τύχη. Άλλη κορυφαία στιγμή είναι όταν οι αρχές ρίχνουν στα σίδερα τον νεαρό ιερέα (και εδώ μια αλληγορία για τους Ρωμαίους), όπου μοιράζεται το κελί του με έναν φοβερό λήσταρχο (Βαραββά;). Αυτός του πιάνει την κουβέντα: "Εσύ δεν είσαι ο Nazarín, αυτός ο καλός άνθρωπος που βοηθάει πάντα και κάνει το καλό;" "τίποτε σπουδαίο" αποκρίνεται με ταπεινότητα ο Nazarín. Απτόητος ο άλλος συνεχίζει: "έχεις σκεφτεί ποτέ ότι αν εσύ είσαι το συν εγώ είμαι το αντίθετό σου, το πλην, οπότε το άθροισμα των δράσεών μας παράγει το μηδέν; Γιατί ότι εσύ δημιουργείς, εγώ το καταστρέφω". Κόκαλο ο Nazarín, σε βαθύτατη υπαρξιακή κρίση, κι εκεί, μ' ένα πλάνο του ουρανού πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, τελειώνει η ταινία.

Για όσους, ακόμη και για τον υποφαινόμενο, θέλουν να "σώσουν" (κατάσταση, χώρα, κίνημα, νεολαία). Μια παρόρμηση είναι μόνο, σε τελική ανάλυση είναι πιθανόν ο μακαρίτης ο Luis Buñuel να είχε δίκιο. Συνεχίζουμε (αν συνεχίζουμε) σε μια συνειδητή πλάνη.

Χωρίς κλασικές ευχές, αντί για γιορτές, εν-συνείδηση με όλα. Ακόμη και με τον "εχθρό". Γειά σας!

ΔΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

2008-12-20T11:53:00.000-08:00

Ως προοίμιο, με την επισήμανση ότι συφωνώ ΜΟΝΟ στην ανάλυση και ΟΧΙ στην πρόταση, παραθέτω το ακόλουθο κείμενο:

ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΣΤΟΝ ΑΡΗ ΠΟΡΤΟΣΑΛΤΕ, ΣΤΙΣ 19.12.2008, ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΟΥ ΣΚΑΙ.

"Θα πρέπει να δούμε με ψυχραιμία τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στην Ελλάδα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φυσική εξέλιξη, το φυσικό αποτέλεσμα πολύ συγκεκριμένων πρακτικών πολιτικών που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου είναι ολοφάνερο ότι υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στο κράτος. Υπάρχει, όμως, και ένα τεράστιο κενό στο κράτος και στην πολιτική. Δηλαδή, είναι φανερό ότι από δεκαετίες τώρα η πολιτική δεν υπηρετεί το κράτος, δεν χρησιμοποιεί το κράτος για να υπηρετήσει την κοινωνία, αλλά συνιστά εντελώς συντεταγμένες οργανωμένες ομάδες συμφερόντων οι οποίες επιδιώκουν την εξουσία για σκοπούς φανερά ιδιοτελείς, γι' αυτό και δεν μπορούν να λυθούν τα κεντρικά προβλήματα του κοινωνικού βίου".

"Η υγεία, η παιδεία, το ασφαλιστικό, η δημόσια τάξη… ο εκβιασμός του κοινωνικού συνόλου από το λεγόμενο "κρατικό συνδικαλισμό", ο συνδικαλισμός του δημόσιου τομέα. Αυτά τα πολύ βασικά, τα πελώρια, τα στοιχειώδη προβλήματα η πολιτική επί δεκαετίες και με διαφορετικές κυβερνήσεις δεν μπορεί να τα λύσει. Από εκεί και πέρα τα πράγματα παίρνουν έναν χαρακτήρα ανεξέλεγκτο. Θα πρέπει να σας ομολογήσω ότι αυτό που με πανικοβάλλει στην κυριολεξία δεν είναι τα όσα συμβαίνουν, είναι τα όσα λέγονται".

"Αυτό που γίνεται αυτό τον καιρό στα τηλεοπτικά κανάλια, στον Τύπο και γενικά στον δημόσιο λόγο είναι εφιαλτικό. Τέτοια σύγχυση, τέτοιες παρανοήσεις, τέτοιες διαστροφές της πραγματικότητας, τέτοια τέλεια απουσία αξιολογικών ιεραρχήσεων…. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, πιθανώς το πιο κραυγαλέο: Το πανό που ανέβηκε στον βράχο της Ακρόπολης έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τη συνολική καταστροφή της οικονομίας που συνέβη στα αστικά κέντρα με τις πυρπολήσεις των καταστημάτων, διότι δείχνει πλέον ότι είμαστε εθελόδουλοι. Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε μια κατοχή οποιασδήποτε ιδεολογικής μειονότητας η οποία κατορθώνει να απαντλήθεί με την βία. Θυμίζει μέρες του 1933 στην Γερμανία".

Θα είμαστε έρμαια πλέον δυναμικής μειοψηφίας, η οποία έχει αποδείξει ότι έχει συμπεριφορές Ναζί.
"Υπάρχει συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα και συγκεκριμένη ιδεολογική παράταξη που συμπεριφέρεται στην Ελλάδα σήμερα με νοοτροπία Ναζί, πρέπει να το πούμε έξω από τα δόντια. Πέστε μου ποιος άλλος θα τολμούσε να κρεμάσει αφίσες στο Βράχο της Ακρόπολης, να μπει μέσα στον σταθμό της τηλεόρασης και να βγάλει πανό την ώρα των ειδήσεων; Δεν υπάρχει πια τίποτα, καμία αντίσταση κοινωνική σε αυτά τα φαινόμενα".

"… Η παραποίηση και η αλλοτρίωση της πραγματικότητας τρομάζει. Λέμε (και βάζουμε στο μυαλό των παιδιών) ότι πρόκειται για εξέγερση της νεολαίας, πράγματα που τα παιδιά ούτε υποψιάζονται να τα σκεφτούν… Διαβάζουν άραγε σήμερα τα παιδιά των 15 και 16 χρονών εφημερίδα; Έχουν ιδέα από τη διάλυση του πολιτικού συστήματος, την κατάρρευση του; Έχουν επίγνωση της πραγματικότητας που συντελείται εδώ και μερικά χρόνια στον Ελλαδικό δημόσιο χώρο; Αλλά επιτέλους εάν ήταν εξέγερση - που πραγματικά θα την ευχόμουν με όλη μου την καρδιά-, αυτή η εξέγερση θα πήγαινε πριν από κάθε τι άλλο στα γραφεία των κομμάτων και θα τα θρυμμάτιζε. Θα έμπαινε μέσα στην Βουλή και θα την θρυμμάτιζε, όχι στα μαγαζιά των ανθρώπων οι οποίοι δουλεύουν να βγάλουν το ψωμί τους. Δεν είπε ούτε ένας άνθρωπος ότι πίσω από κάθε τέτοιο μαγαζί υπάρχουν δύο, πέντε, δέκα, σαράντα άνθρωποι βιοπαλαιστές όχι ιδιοκτήτες. Οι εργαζόμενοι, οι υπάλληλοι χάνουν το ψωμί τους και δε μιλάει κανείς. Συνεπώς για ποια εξέγερση μιλάμε; Ας πούμε για περίπατο να κάνουμε το χαβαλέ μας! Γιατί αυτή η ευκολία να σπάσουμε το κάθε τι; Το αυτοκίνητο του φουκαριάρη, του μεροκαματιάρη που το απέκτησε ποιος ξέρει πως, να του το κάψουμε και να θρυμματίσουμε την βιτρίνα και να λεηλατήσουμε το εμπόρευμά του;"

" Λέω το αυτονόητο: Εάν λειτουργούσε κράτος, θα έπρεπε να προστατευτεί η περιουσία των πολιτών και η δημόσια τάξη. Αλλά δεν υπάρχει κράτος. Η ανικανότητα της κυβέρνησης είναι ανατριχιαστική. Αλλά ας μη μιλάμε μόνο για ανικανότητα. Γιατί η ανικανότητα είναι το άλλο μισό της ασυνειδησίας της λεγόμενης αντιπολίτευσης. Όταν μπροστά σε μια τέτοια κοινωνική κατάσταση η αντιπολίτευση δεν κοιτάει τίποτα άλλο, δεν μπορεί να συζητήσει τίποτα άλλο παρά μόνο την επανεκλογή της, ή την άνοδό της στην εξουσία έμμεσα με εκλογικές συνεργασίες. Όταν ακόμα και μέσα σε αυτή την κατάσταση τα μικρά κόμματα προβάλουν ως Αριστερά την πλέον αντικοινωνική και ριζικά αντικοινωνική πολιτική. Εγώ ξέρω- αν δεν έχω παραφρονήσει-, ότι Αριστερά σημαίνει κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες, αντίσταση στην ατομική αυθαιρεσία του κέρδους της ιδιοτέλειας, αντίσταση στην πλεονεξία των οργανωμένων συμφερόντων των συνδικάτων του συμφέροντος".

"Δεν είναι θέμα δεοντολογίας τι πρέπει να κάνει η Αριστερά. Πρέπει να κάνει αυτό που είπε ο κ. Κύρκος. Να πάψει να λέγεται Αριστερά. Δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί αυτό το όνομα. Αριστερά σημαίνει μια ανιδιοτέλεια, ακραία ανιδιοτέλεια που έφερε τους ανθρώπους μέχρι να στηθούν στον τοίχο για τα ιδανικά τους. Αριστερά δεν σημαίνει η προστασία κάθε γκρουπούσκουλου, το οποίο οργανώνεται για να υπερασπίσει τα συμφέροντά του ή για να κάνει επιτέλους το χαβαλέ του ή το κομμάτι του. Αριστερά δεν σημαίνει να χαϊδεύουμε τα αυτιά της βίας. Εδώ πέρα πρόκειται για ένα φαινόμενο για το οποίο δεν φταινε κάποιοι περιθωριακοί, το φαινόμενο αυτό εμπνέεται από τις δηλώσεις των πολιτικών, συγκεκριμένων πολιτικών, συγκεκριμένων κομμάτων και η κοινή γνώμη δεν τα αποδοκιμάζει".

Πόσο χλευάστηκε η κατάργηση της ομοιόμορφης ενδυμασίας
"Σήμερα η πλειοψηφία των ανθρώπων αισθάνεται ότι έχει μεταβληθεί σε μειοψηφία, ότι βρίσκεται υπό κατοχή. Υπάρχουν δυναμικές μειοψηφίες οι οποίες επιβάλλουν την θέλησή τους με το έτσι θέλω. Δεν λειτουργεί πουθενά όρος και αρχή δημοκρατίας, να μπορεί να εκφραστεί ο κόσμος. Βέβαια αυτά είναι το αποτέλεσμα της κατάρρευσης των δυο μεγάλων κομμάτων, δηλαδή ενός πολιτικού αδιεξόδου εμφανέστατου και αν αυτή τη στιγμή η κυβερνητική παράταξη δεν αφυπνιστεί να θέσει θέμα αρχηγού, να δηλώσει την ανικανότητα που επέδειξε μέχρι τώρα η κυβέρνηση και να αναζητήσει εσωτερική της ανασυγκρότηση στον ένα χρόνο που της μένει τότε αυτή η μειονότητα που σήμερα εμφανίζεται σαν στρατός κατοχής θα αποτελέσει την μόνη πρόταση. Εάν καταρρεύσει η σημερινή κυβέρνηση, που έχει ήδη καταρρεύσει, χωρίς δυνατότητα εναλλακτική, εσωτερική μέσα από αυτό το κόμμα που κυβερνά όποιο και αν είναι ας είναι σάπιο, εάν δεν δείξει ικανότητες εσωτερικής ανασυγκρότησης θέτοντας θέμα αρχηγού, τότε το παιχνίδι είναι χαμένο για πολλές δεκαετίες".

"Και τα δύο μεγάλα κόμματα κατέστρεψαν την παιδεία αυτού του τόπου. Σε αυτά που συμβαίνουν σήμερα με τα σχολιαρόπαιδα τα 10χρονα που πετροβολάνε "μπάτσους, γουρούνια δολοφόνους", αυτό είναι η κατάληξη μιας συγκεκριμένης εκπαιδευτικής πολιτικής η οποία ξεκίνησε από πολύ συγκεκριμένα μέτρα δήθεν εκσυγχρονισμού της παιδείας και κατέληξε σε αυτό το μπάχαλο που ζούνε σήμερα τα σχολειά. Το σχολείο έχασε πλέον τον ασκητικό του χαρακτήρα. Έμαθε αυτά τα παιδιά ότι στο σχολειό δεν ετοιμάζεσαι να γίνεις πολίτης, δεν μετέχεις ως άσκηση σε μια κοινότητα όπου εκπαιδεύεσαι να μετάσχεις αύριο κρίσεως και αρχής, αλλά είσαι αυτόνομος πολίτης ήδη, είσαι μαθητικό κίνημα. Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το έγκλημα να βιάζεις και να ασελγείς τις ψυχές των παιδιών, διαστρέφοντας τη συνείδησή τους ότι από τα δέκα τους χρόνια είναι συνδικαλισμένα σε κίνημα; Αυτά είναι εγκλήματα κοινωνικά πελώρια, ανατριχιαστικά".

"Να σας θυμίσω πόσο χλευάστηκε η κατάργηση της ομοιόμορφης ενδυμασίας… Και δεν εννοώ βέβαια ούτε κουρέματα, ούτε στολές, ούτε πηλίκια. Εννοώ ένα ίδιο πουλόβερ και ένα ίδιο παντελόνι... Είναι η ισχυρότερη εμφάνιση δημοκρατίας μέσα στα σχολειά. Το κατάργησαν το ΠΑΣΟΚ και άρχισαν αμέσως τα παιδιά να συναγωνίζονται ποιο θα φορέσει το τάδε σινιέ ρούχο και το τάδε σινιέ παπούτσι...".

"...Σήμερα το πλήθος των γονιών, η συντριπτική πλειοψηφία των γονιών δεν μπορεί να μιλήσει για τα σχολειά. Μιλάνε οι συνδικαλισμένες μειονότητες και επιβάλλουν ετσιθεληκά. Το παιδί να νιώθει ότι το σχολειό είναι αντίπαλος, εχθρός και να κάνει κατάληψη στο σχολειό του, στον χώρο της ζωής του κάθε μέρα. Και αυτό το ίδιο παιδί βγαίνει και κλείνει, αποκλείει τους κεντρικούς δρόμους και εκβιάζει βασανιστικά τους πολίτες για να πετύχει το αίτημά του".

"Χρειαζόμαστε έναν Πούτιν. Χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο ο οποίος να είναι ηγέτης και να βγει να μιλήσει με πόνο σε αυτό τον λαό. Να καταλάβει ο λαός ότι υπάρχει επιτέλους ένας άνθρωπος ο οποίος πονάει αυτό τον τόπο, ο οποίος θέλει να υπηρετήσει αυτό τον τόπο από όπου και αν είναι, από όπου και αν προέρχεται αλλά να είναι ανιδιοτελής και να επιστρατεύσει κοινωνικές δυνάμεις και να στήσει μια κυβέρνηση για να διακονήσει το λαό".

Για να φτάσω στο δικό μου σημείωμα:

Τα σύμβολα είναι απαραίτητα; σε μια κατάσταση διαρκούς πειραματισμού και αναίρεσης κάθε βεβαιότητας, όχι. Αλλά αυτή η κατάσταση είναι κατάσταση εργαστηρίου, είτε είσαι εσύ ο οργανωτής του πειράματος είτε το ελεύθερο (σπάνια) ή καταναγκασμένο (συχνότερα) πειραματόζωο. Έξω από τα εργαστήρια, υπάρχουν δρόμοι, πόλεις, χάρτες, προβλέψεις μετεωρολογίας, συγκοινωνίες εδάφους, αέρος και θάλασσας, δορυφόροι που σε παρακολουθούν 24/24. Όλα αυτά είναι τόσο λειτουργικά στηρίγματα της ενίοτε ελεύθερης και συχνότερα ανελεύθερης -όμως ελπίζουσας- ζωής , όσο ΚΑΙ σύμβολα. Κοιτάς έξω από το παράθυρό σου και βλέπεις ένα σήμα, αναγνωρίζεις που είσαι και συνεχίζεις την ημέρα σου. Τόσο απλά.

Ένα τέτοιο σύμβολο (ανούσιο για όποιον δεν πιστεύει αλλά χρήσιμο για όποιον θέλει να παραδοθεί για λίγο στο παραμύθι) είναι το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο. Εκείνο του Αβραμόπουλου ήταν καρακίτς (θυμάστε, το ψηλότερο της Ευρώπης). Το φετινό, τόσο εκείνο που κάηκε όσο και ο και αντικαταστάτης του, είναι κάπως κοσμιότερα.

Σύμβολο της κατά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και των παραμυθιών του πραγματικότητας και όχι "σύμβολο της ανθρώπινης αναισθησίας....", όπως διάβασα σε εν συγχύσει(;)τελούν μπλογκ, χωρίς εγγύηση για την ηλικία και τα κίνητρα του συγγραφέα. Το έκαψαν μια φορά, το στείλαν το "μηνυμα". Τι θέλουν τώρα οι παιδοβούβαλοι με τις κοτσίδες και οι υστερικές τους γκόμενες που το κράζουν; Ας μην περνάνε από κει, κι ας αφήσουν το πέραν κάθε διαμαρτυρίας ετσιθελικό και με τσαμπουκά ιδεολογικό στρουγκάρισμα όλων μας στην στάνη τους.

Θα τους παραδεχόμουν αν κράζανε όλα τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, κι εκείνα στα σπίτια των γονιών, φίλων ή συγγενών τους, όπως κι εκείνα που στήνονται σε μπαρ όπου συμβαίνει να διασκεδάζουν. Αν τα αναποδογύριζαν, τά έσπαγαν και τα πέταγαν στις χωματερές σαν σύμβολα μιας γιορτής που την αντιμάχονται, που τους προκαλεί απέχθεια...Αλλά όπως συχνά συμβαίνει σ' αυτόν τον τόπο, πιθανόν εκεί να μην βγάζουν άχνα, γιατί έχουμε μάθει να πετάμε τα σκουπίδια από το μπαλκόνι στο πεζοδρόμιο και να έχουμε το ΔΙΚΟ μας σαλόνι λαμπίκο. Μαγκιά, έ;

Θλίψη όχι για τα Χριστούγεννα (δεν μ΄αρέσουν αλλά τα αφήνω να περνάνε) που (δεν) μου χαλάνε, αλλά για όσα περιμένουν τους ίδιους, όχι εξαιτίας του κατατρεγμού τους από σκοτεινές δυνάμεις (μηχανισμοί, βαθύ κράτος κλπ), αλλά από τον κατατρεγμό της ίδιας τους της μη-σκέψης, της παράδοσης σε στρώματα του εγκεφάλου κάτω του μεσοφλοιού. Οι τροχιές της απώλειας μοιάζουν αποφευκταίες, κι όμως αυτοί πάνε σαν φάλαινες που αυτοκτονούν κατευθείαν στην ακτή. Κρίμα, κι ευτυχώς που υπάρχει και ο Τρίτος Κόσμος. Η όποια ελπίδα μόνο από εκεί.

Αυτά.

ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ

2008-12-18T03:49:00.000-08:00

Τι να γράψεις όταν ο Μεγάλος (και πολλές φορές σπαστικός, αλλά διαχρονικά Μεγάλος) Μίκης τα είπε όλα; ακολουθεί από την σελίδα διαλόγου του ΡΕΣΑΛΤΟ (/www.resaltomag.gr/forum) το κείμενο:

ΡΕΣΑΛΤΟ:ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

ΟΙ «ΜΠΑΤΣΟΙ»
Του Μίκη Θεοδωράκη

Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία. Ενώ θα πρέπει να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικώτερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχευτευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για κάθε τι που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του.

Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του 1-1-4 που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης την βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό.

Από κει και πέρα παρ’ ό,τι τότε η ελληνική αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος. Έτσι με το 1-1-4 έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, Αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στην χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να την διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.

Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από τη θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία».

Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και την σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι. Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει;

Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει αστυνομία.

Γι’ αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.

Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς. Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γ’ αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει.

Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνιζόταν και δημιουργούσαν.

ΒΓΑΛΤΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ.

Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά.
ΑΝΟΙΞΤΕ ΔΡΟΜΟΥΣ.

Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.

ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!

Αθήνα, 17.12.2008

ΟΣΟ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΣ, ΚΑΘΕ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ

2008-12-16T21:53:00.000-08:00

Ομολογώ πως δεν του φτάνω ούτε στο νυχάκι, ωστόσο κάνω δική μου την ατάκα του Ελύτη 1 ή 2 χρόνια μετά το Νόμπελ, στο τότε καλό περιοδικό Χάρτης: "καθώς ο εικοστός αιώνας βαδίζει προς το τέλος του, νιώθω αβέβαιος και κενός". Το μόνο που θα άλλαζα είναι: "καθώς βαδίζει στα πρώτα του ο εικοστός πρώτος αιώνας".

Η μεγαλύτερή μου δυσκολία είναι να συγκεράσω σήματα που έρχονται από τις 360 μοίρες ολόγυρα, και που αυτονομούμενα το καθένα χωριστά μου λέει: "εγώ είμαι η αλήθεια". Το σήμα από μόνο του γίνεται το σημαινόμενο, η ταχύτητα αντίδρασης το υπέρτατο αγαθό.

Όσοι μπήκαν στο στούντιο της Κρατικής ΝΕΤ με το πανώ "σταματείστε να κοιτάτε" το έκαναν επειδή την θεωρούν κάτι σαν την αρχαία Εκκλησία του Δήμου, της προσδίδουν μια αξία δημοκρατικού φόρουμ, κάτι που ούτε στα όνειρά της δεν θάδινε στον εαυτό της όταν οργανώνει τις χαζοαθλητικές εκπομπές της και την Eurovision.

Άλλο σήμα που δεν είναι "ηθικό" λάθος η λάθος νομιμοποίησης, είναι το λάθος να θέλεις η πραγματικότητα να σου μοιάζει, Αλαβάνος: "Το πόρισμα της νεολαίας απορρίπτει τα πορίσματα των κομμάτων διακυβέρνησης". Όχι ότι η νεολαία συντάσσεται με όποια πορίσματα της Βουλής, αυτό το ξέρουμε. Αλλά το να αποκαλείς το μάγμα, την ηφαιστειακή λάβα, την εν ροή αδιαμόρφωτη κατάσταση σαν κάτι συντεταγμένο και παγιωμένο, σαν μέταλλο που δίκαια το εκπροσωπείς γιατί το "ένιωσες και το αφουγκράστηκες", ρίχνει απλά ένα πέπλο ωραιοποίησης, σε μια προσπάθεια να οικειοποιηθείς / ιδιοποιηθείς πράγματα που σε ξεπερνούν και σένα, που φιλότιμα τους κλείνεις το μάτι.

Τρίτο σήμα, πολύ σοβαρό και το οποίο μου προξενεί απέχθεια για τους πράξαντες τα καταγγελλόμενα και την αμέριστη συμπάθεια και συμπαράσταση προς το υποκείμενο της βίας, αν όντως συνέβησαν έτσι τα πράγματα: η ανάρτηση http://alepouda.blogspot.com/2008/12/blog-post_16.html σε μλπόγκ που βρήκα μέσα από το TVXS του Στέλιου Κούλογλου.

Όμως σ' αυτήν την άκρατη εισβολή των συναισθημάτων-σημάτων, περισσότερο από ποτέ πρέπει να δεις τον εαυτό σου σαν κόμβο ενός δικτύου που αν τα διοχετεύσεις από τη μια θα είσαι μια ακόμη αγκύλωση, ενώ αν (έστω και με κίνδυνο) τα στείλεις από την άλλη, πιθανόν να ξεμπλοκαριστεί η Ομαλή Πορεία. Ποια είναι αυτή; η εδώ και 2500 χρόνια επίπονη μετάβαση από την τυραννία στην αυτοθέσπιση μέσω λειτουργιών νόησης και υπέρβασης, μαχών του Λόγου που προϊδεάζουν την πράξη σε ότι αφορά την σφαίρα του "δημόσιου αγαθού" (res publica), όσο κι αν έχω διαβάσει πρόχειρα τον Καστοριάδη.

Αλλά επειδή είμαι πάνω απ' όλα αθεράπευτος "εικαστικός", μου ξανάρχεται ο γέρων νομπελοφορεμένος Ποιητής: καθώς βαδίζει στα πρώτα του ο εικοστός πρώτος αιώνας, νιώθω αβέβαιος και κενός.Ας κάνω κάτι ώστε αυτή να μην είναι η μόνιμη οντολογική μου κατάσταση.

Σας έπρηξα; Κι εμένα! Θα βρούμε όμως καλύτερες ροές αν επιμείνουμε να τις ψάχνουμε...

Αυτά.

Η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ

2008-12-15T04:28:00.000-08:00

Ενας από τους "παιδικούς" μου σχεδόν ήρωες -πίσω στο 1977 πάει η πρώτη μου επαφή με το έργο του- είναι ο Nanni Moretti. Είμαστε συνομίληκοι, τον καιρό που εγώ προσπαθούσα στη Φλωρεντία με μια σφιχτά ατομική πορεία -μακριά από το γιουρούσι με "ομαδικές" για να περάσουμε τα μαθήματα- να τελειώσω την σχολή που οι αδυναμίες μου -σε συνδυασμό πάντως με τις καταλήψεις- με εμπόδισαν να τελειώσω έγκαιρα εκείνος έβγαζε την πρώτη του ταινία: "Io sono un autarchico"(είμαι αυτάρκης, όχι αυταρχικός), στη Ρώμη. Απίθανες καταστάσεις μιας ομάδας εναλλακτικών που είναι θεληματικοί, μορφωμένοι, ευαίσθητοι αλλά δεν ξέρουν την τύφλα τους για το πώς θα δράσουν στην ζωή και στην τέχνη, σάτιρα και σαρκασμός της "συζητησιομανίας" κλπ... Τον ξέρετε πιθανότατα, τώρα είναι μεγάλος και τρανός με βραβείο φεστιβάλ Καννών και δεν συμμαζεύεται. Πολιτικός ακτιβιστής μέχρι και στις πρόσφατες εκλογές Απριλίου 08 από την μεριά της Αριστεράς, έχει πει το υπέροχα αμίμητο : "ακόμη και σ΄έναν κόσμο καλύτερο και δικαιότερο από αυτόν που ζούμε, εγώ θα ήμουν με το μέρος της μειοψηφίας".

Σωστά, και ας μην πέσουμε στην παγίδα να λέμε ότι με μειοψηφία εννοούμε το οποιοδήποτε "αυγό του φιδιού", όποιους είναι αντιδραστικοί από υπόσταση, όπως οι χρυσαυγίτες ή όσους (θεέ και κύριε! υπάρχουν; θέλω να αμφιβάλλω, όμως δυστυχώς υπάρχουν) λένε "καλά έκανε ο μπάτσος που πυροβόλησε".
Μειοψηφία είναι όσοι διαφωνούν γύρω από ένα κοινό μέλημα μιας συστρατευμένης κοινότητας. Μειοψηφία ήταν ο Νικίας, έναντι του Αλκιβιάδη που οδήγησε μεθυσμένους από απληστία τους Αθηναίους στην τραγική εκστρατεία της Σικελίας. Μειοψηφία ήταν ο Τρότσκι, ο Κάμενεβ, ο Μπουχάριν απέναντι στον Στάλιν. Κανείς ωστόσο (εκτός από τους ποτισμένους) δεν μπορεί ν' αμφισβητήσει ότι η αγωνία τους για το "κοινό καλό" ήταν γνήσια, ότι μειοψηφούσαν γύρω από τρόπους να επιτευχθεί το καλό αυτό και ότι δεν ήταν μάρτυρες του "κοινού κακού".

Σήμερα, μειοψηφία είναι όσοι δεν θέλουν να παλιμπαιδίσουν σηκώνοντας ψηλά τη σημαία της παιδοφροσύνης (όχι της παιδοφιλίας, που σε μια ακραία ρύμη του λόγου του λέει ο φίλος Σχολιαστής).

Δυο επεισόδια διδακτικής αξίας:

Την ακαδημαϊκή χρονιά 1968-69, ένα από τα πρώτα μαθήματα που λειτούργησαν στο Παρίσι μετά τα συντρίμια του Μάη ήταν εκείνο του Ζακ Λακάν. Σε ένα αμφιθέατρο που ποδοκροτούσε, φώναζε και αμφισβητούσε, ο εξωπραγματικός παπιγοναρισμένος Λακάν τους κοίταξε ατάραχος και τους είπε: "Κύριοι, αντιλαμβάνομαι ότι ζητάτε Δάσκαλους. Θα τους έχετε!" Μόκο στο ακροατήριο και παράδοση στο λόγο του...

Τον Ιούνιο 2001, σε μια από τις τελευταίες του ομιλίες, ο Pierre Bourdieu ήταν στο Αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου μιλώντας για την αντι-παγκοσμιοποίηση. Αφού άνοιξε η συζήτηση και ακούστηκαν από στέρεες απόψεις μέχρι απόλυτοι ναρκισσισμοί (Ρασούλης), τελευταίος μίλησε ένας 18άρης, που έκραξε λέγοντας "τι είστε εσείς εδώ, ένα μάτσο διανοούμενοι χωρίς επαφή με την πραγματικότητα είστε, ότι και πείτε δεν αγγίζει τους εργάτες...κλπ". Ο Bourdieu -κι εκείνος ατάραχος- του απάντησε: " το προνόμιο που έχει ένας μεγάλος στα χρόνια είναι ότι έχει δει μπροστά του πολλές γενιές νέων, έτσι κι εγώ. Θα σας πω ότι συνήθως οι μεγάλοι στον ανταγωνισμό γοητείας στον οποίο επιδίδονται μεταξύ τους σπεύδουν ν' αγκαλιάσουν και να δώσουν δίκιο στους νέους. Ξέρω ότι αυτό περιμένεις από μένα, αλλά θα ήμουν φτηνός δημαγωγός αν το έκανα" Και του αράδιασε μια σειρά λόγους για τους οποίους η δόμηση μιας θεώρησης προηγείται της δράσης, εννοείται της εναλλακτικής.

Αυτά.

ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟ

2008-12-12T11:56:00.000-08:00

Λέω εξαρχής ότι μου κάνει πάντα εντύπωση η γεωμετρία, η κατανομή στο χώρο, και οι γραμμές που γράφουν κινούμενοι στο όποιο περιβάλλον οι άνθρωποι. «Τρώω» τα στοιχεία αυτά σαν να εκτυλίσσονται σε σκηνή θεάτρου. Όμως δεν μένω παθητικός θεατής όσο μου το επιτρέπουν οι συνθήκες: ανακατεύομαι, ζητάω εξηγήσεις, ρίχνω σπόντα στους πρωταγωνιστές. Σήμερα, τρεισήμισι το απόγευμα, με την κυκλοφορία κομμένη, στο κατάστρωμα της Πλατείας Συντάγματος με την τσάντα στον ώμο έκανα να περάσω απέναντι μην ξέροντας αν λειτουργεί το μετρό. Μια διμοιρία ΜΑΤ είχε βγάλει τις μάσκες, είχαν ρίξει πίσω στο σβέρκο τα κράνη και συζητούσε με 20 περίπου μαθητές, 13-15 χρονών. «Γιατί ρε φίλε δέρνεις τα παιδιά» έλεγε ένας με χαίτη και διπλό σκουλαρίκι σε κάποιον επαρχιώτη μπάτσο, όχι πάνω από 25, ο οποίος μπορούσε να κάνει τσιγάρο, στην ανάπαυλα που φαινομενικά επικρατούσε. «Ξέρεις ότι οι κολλητοί σου…» «Ποιοι κολλητοί μου αφού δεν με ξέρεις;» εξαγριώθηκε ο μαθητής «Χέσε το κολλητοί σου, έστω, συνομήλικοι σου» απάντησε ο μπάτσος «οι συνομήλικοι σου με 2 τούβλα έσπασαν τα γόνατα σε συνάδελφό μου και τον έστειλαν στο νοσοκομείο;». Δεν κάθισα ν’ ακούσω παραπάνω. Προσπέρασα, αλλά για μια φλασιά που έφαγα πίστεψα πως έγινε αυτό που έγραψα το πρωί όταν ξεκίναγα το blog: για δευτερόλεπτα έστω, για κάποια παρένθεση, οι μισητοί "εχθροί" μπήκαν ο ένας «στα παπούτσια» του άλλου. Δεν γνωρίζω τι έγινε μετά, μπορεί να χωρίστηκαν και ν’ άρχισαν πάλι το κυνηγητό. Πιο πάνω, στα σκαλιά που κατεβαίνουν στο μετρό οι μπάτσοι είχαν σταθεί στο κεφαλόσκαλο επί της Αμαλίας, και από κάτω χωρίς πίεση αλλά σταθερά αντιμέτωποι, ένα άλλο μπλοκ μαθητών δεν το κούναγε ούτε ρούπι. Μια χυμώδης 16άρα τσίριζε στην στολή που είχε απέναντί της, σε απόσταση χαστουκιού: «πως είσαι έτσι ρε, με το κράνος και την ασπίδα; Σαν μουνί καλλιγραφίας είσαι!».

Είχα αρχίσει να κατεβαίνω τα σκαλιά προς την είσοδο του ανοιχτού –ευτυχώς- σταθμού, όταν στα δεξιά μου, πέρα από το τοιχίο της σκάλας και στα αριστερά του προηγούμενου σκηνικού όπως εκτυλίσσονταν απέναντι από την Βουλή, ένας συμμαθητής της φωναχτά την διόρθωνε: «Μαρία, δεν λέμε μουνί καλλιγραφίας αλλά σκέτα μουνί καλλιγραφία!».

Μπαίνοντας στο σταθμό, σκέφτηκα ότι αυτό δεν θα γινόταν σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου. Όχι είμαστε τόσο εξαιρετικοί. Αλλά γιατί αυτός ο συνδυασμός απόλυτων αντιθέσεων λέει φωναχτά ότι ο ορθολογισμός εφαρμόζεται ίσα – ίσα για να μην κλατάρουμε. Από κάτω θα βρείτε όλα τα DNA που διακλαδώνονται σε τραγικούς και κωμικούς, «ήρωες» και «προδότες», ο ιστορικός χώρος όπου ζούμε παράγει αυτές τις συμπεριφορές. Δεν τις εφεύραμε. Πάντα υπήρχαν.

Μετάλλαξη στο προφανές.

2008-12-11T23:00:00.000-08:00

Ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα αναγνώρισης και κατανόησης της διανοητικής ή συγκινησιακής κατάστασης του Άλλου. Συχνά χαρακτηρίζεται ως η ικανότητα "να μπεις στα παπούτσια του Άλλου", δηλαδή κατά κάποιο τρόπο να αναπαράξεις στο εσωτερικό σου το τι αντιλαμβάνεται ή νιώθει ο Άλλος. Η ενσυναίσθηση είναι απλά ένα πρώτο βήμα ανάγνωσης και όχι μια ηθική στάση, δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκη συμπόνια, ή εμφατικό συνερισμό: μπορεί να είναι παρούσα αδιάκριτα, τόσο σε “συμπονετική” όσο και σε “άσπλαχνη” συμπεριφορά (από τη Βικιπαιδεία).

Υπόσχομαι να κρατήσω 7/7 μέρες, 24/24 ώρες αυτή τη στάση σε όσα ο έξω κόσμος μου στέλνει, με όσες δυνατότητες μου δίνουν τα εργαλεία των αισθητηρίων του φυσικού και διανοητικού μου σώματος, για να απο-συμφορήσω μια πραγματικότητα που μου'ρχεται κατάμουτρα, πολυμέτωπα και εκβιαστικά: "θα με δεχθείς γιατί έτσι είμαι, ελέω media και εριστικής κατάφασης εκείνων στους οποίους έχεις εκχωρήσει τους νευρώνες του εγκεφάλου σου".