ΦΡΙΞΕΛΛΕΣ

Γυρνάω από ένα διήμερο στην "πρωτεύουσα της Ενωμένης Ευρώπης", τις Βρυξέλλες. Ήμουν κάτοικος εκεί για μια 6ετία, 1984-1990. Τα 19 χρόνια που πέρασαν υπήρξαν άσχημα για την Αθήνα, τη Ρώμη, τη Βαρκελώνη, αλλά στην περίπτωση των Βρυξελλών την "τέλειωσαν" ολοκληρωτικά. Δεν θα κουράσω με μια ενυπωσιολογία, θα πω μόνο πως πριν 20 χρόνια, η καθυσηχαστική παρουσία μιας μικροαστικής τάξης, άθλιας ως προς την κοσμοθεωρία και τις αξίες της, αλλά συγκολλητικής ως προς την μεταφορά δυναμικού στην κοινωνία, ισορροπούσε κάπως τα πράγματα. Τώρα, από την μια μεριά το μωσαϊκό των εξωφρενικά αμειβόμενων υπαλλήλων ΕΕ και άλλων οργανισμών και από την άλλη ένα εξαθλιωμένο διεθνές προλεταριάτο όπου οι Βέλγοι αποτελούν μειοψηφία, σου σφίγγει την καρδιά. Δεν ξέρω για τις συντρόφισσες και σύντροφους της καθ' ημάς ανατολής, αλλά εμένα αυτή η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων καθόλου δεν με γεμίζει ελπίδα για "εναλλακτική" αλλαγή. Μια μακρόχρονη βύθιση στο τέλμα μου αναγγέλλει, όπου οι "από κάτω" διαρκώς πιο εξαθλιούμενοι δεν θα μπορούν στοιχειωδώς να διαπραγματευθούν την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσής τους. Ναι στο part-time, ναι στο γκαρσονιλίκι και σε επαγγέλματα περιθωρίου, και με τον ανταγωνισμό 26 άλλων χωρών πολλές από τις οποίες υπολείπονται στα μεροκάματα, ναι σε παρακλάδια του υποκόσμου (χαρτοπαιξία, πορνεία κλπ). Όλο και περισσότερο η σοσιαλδημοκρατία του 60-70 φαντάζει σαν μακρινός χαμένος παράδεισος...με μεγάλο άχτι στους θεωρητικούς της "όξυνσης" που έκαναν σήμερα εφικτό στην Ευρώπη τον εξωφρενικό Μπερλουσκόνι και τον άχρωμο Θαπατέρο...πραγματικά, "αντίο προλεταριάτο", καλημέρα "λούμπεν-προλεταριάτο"!