ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟ

Λέω εξαρχής ότι μου κάνει πάντα εντύπωση η γεωμετρία, η κατανομή στο χώρο, και οι γραμμές που γράφουν κινούμενοι στο όποιο περιβάλλον οι άνθρωποι. «Τρώω» τα στοιχεία αυτά σαν να εκτυλίσσονται σε σκηνή θεάτρου. Όμως δεν μένω παθητικός θεατής όσο μου το επιτρέπουν οι συνθήκες: ανακατεύομαι, ζητάω εξηγήσεις, ρίχνω σπόντα στους πρωταγωνιστές. Σήμερα, τρεισήμισι το απόγευμα, με την κυκλοφορία κομμένη, στο κατάστρωμα της Πλατείας Συντάγματος με την τσάντα στον ώμο έκανα να περάσω απέναντι μην ξέροντας αν λειτουργεί το μετρό. Μια διμοιρία ΜΑΤ είχε βγάλει τις μάσκες, είχαν ρίξει πίσω στο σβέρκο τα κράνη και συζητούσε με 20 περίπου μαθητές, 13-15 χρονών. «Γιατί ρε φίλε δέρνεις τα παιδιά» έλεγε ένας με χαίτη και διπλό σκουλαρίκι σε κάποιον επαρχιώτη μπάτσο, όχι πάνω από 25, ο οποίος μπορούσε να κάνει τσιγάρο, στην ανάπαυλα που φαινομενικά επικρατούσε. «Ξέρεις ότι οι κολλητοί σου…» «Ποιοι κολλητοί μου αφού δεν με ξέρεις;» εξαγριώθηκε ο μαθητής «Χέσε το κολλητοί σου, έστω, συνομήλικοι σου» απάντησε ο μπάτσος «οι συνομήλικοι σου με 2 τούβλα έσπασαν τα γόνατα σε συνάδελφό μου και τον έστειλαν στο νοσοκομείο;». Δεν κάθισα ν’ ακούσω παραπάνω. Προσπέρασα, αλλά για μια φλασιά που έφαγα πίστεψα πως έγινε αυτό που έγραψα το πρωί όταν ξεκίναγα το blog: για δευτερόλεπτα έστω, για κάποια παρένθεση, οι μισητοί "εχθροί" μπήκαν ο ένας «στα παπούτσια» του άλλου. Δεν γνωρίζω τι έγινε μετά, μπορεί να χωρίστηκαν και ν’ άρχισαν πάλι το κυνηγητό. Πιο πάνω, στα σκαλιά που κατεβαίνουν στο μετρό οι μπάτσοι είχαν σταθεί στο κεφαλόσκαλο επί της Αμαλίας, και από κάτω χωρίς πίεση αλλά σταθερά αντιμέτωποι, ένα άλλο μπλοκ μαθητών δεν το κούναγε ούτε ρούπι. Μια χυμώδης 16άρα τσίριζε στην στολή που είχε απέναντί της, σε απόσταση χαστουκιού: «πως είσαι έτσι ρε, με το κράνος και την ασπίδα; Σαν μουνί καλλιγραφίας είσαι!».

Είχα αρχίσει να κατεβαίνω τα σκαλιά προς την είσοδο του ανοιχτού –ευτυχώς- σταθμού, όταν στα δεξιά μου, πέρα από το τοιχίο της σκάλας και στα αριστερά του προηγούμενου σκηνικού όπως εκτυλίσσονταν απέναντι από την Βουλή, ένας συμμαθητής της φωναχτά την διόρθωνε: «Μαρία, δεν λέμε μουνί καλλιγραφίας αλλά σκέτα μουνί καλλιγραφία!».

Μπαίνοντας στο σταθμό, σκέφτηκα ότι αυτό δεν θα γινόταν σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου. Όχι είμαστε τόσο εξαιρετικοί. Αλλά γιατί αυτός ο συνδυασμός απόλυτων αντιθέσεων λέει φωναχτά ότι ο ορθολογισμός εφαρμόζεται ίσα – ίσα για να μην κλατάρουμε. Από κάτω θα βρείτε όλα τα DNA που διακλαδώνονται σε τραγικούς και κωμικούς, «ήρωες» και «προδότες», ο ιστορικός χώρος όπου ζούμε παράγει αυτές τις συμπεριφορές. Δεν τις εφεύραμε. Πάντα υπήρχαν.