12 οκτωβρίου...εν μέσω άσε-μπήλιω και Θεοδώρας

Σήμερα που ο Γιώργος παρέα με τον άσε-μπήλιω (όχι τσουκαλά) πήγε στο Φάληρο, που η θεοδώρα θυμήθηκε το ρόλο της στο colossal που έπαιξε πριν χρόνια η Μιμή (Ντενίση), βρήκα σαν βάλσαμο τα λόγια αυτου του χρόνια φίλου...και όσοι μπαντανοφόροι και κράζοντες τάχα για τα "ανθρώπινα δικαιώματα" -μετά το τρίτο ουϊσκι των 12 ευρώ- κάτι 40ήμερα επιστρέψαντες από τις διακοπές σας στη Φολέγανδρο ή το Πήλιο, τολμάτε να χλευάσετε, σκεφτείτε λίγο...αν τ' άντερά σας θ' άντεχαν στο να γίνετε ευγενείς πολέμιοι μιας "cause" είτε είσασταν (υποθετικά) Ισραηλινοί, είτε Παλαιστίνιοι...μιλάω για το κατέβασμα από την ευωχία και το τραλαλά και το διάβα μιας πραγματικής φωτιάς, ενός πραγματικού ναρκοπέδιου...

Γιατί η αποσιώπηση των «εθνικών θεμάτων»;

Tου Χρήστου Γιανναρά
Eρώτημα δημοσκοπικής περιέργειας (δηλαδή ανάγκης για ρεαλισμό ατομικού και συλλογικού προσανατολισμού):
Ποιο ποσοστό ψηφοφόρων στην Ελλάδα σήμερα επηρεάζεται στην εκλογική του προτίμηση από τη στάση των κομμάτων στα λεγόμενα «εθνικά θέματα»; Πόσες ψήφους έχασε ο αρχηγός του σοσιαλεπώνυμου «κινήματος», επειδή, πριν από πέντε χρόνια, υπεράσπισε και προπαγάνδισε το «Σχέδιο Ανάν»; Πόσες ψήφους έχασε ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, επειδή βουβός, άτολμος και άνευ όρων, υπέγραψε την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση;
Πόσοι από τους πολίτες του ελλαδικού κράτους έχουν υποψιαστεί ότι η υπερψήφιση της Πλεκτάνης Ανάν θα σήμαινε για τον Ελληνισμό μια δεύτερη, αυτοπροαίρετη Μικρασία στην Κύπρο; Πόσοι καταλαβαίνουν ότι η στιγμή που κρινόταν η (πολυπόθητη για τον Ερντογάν) έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, ήταν και μοναδική δυνατότητα να απαιτήσει η Ελλάδα, από θέσεως ισχύος, την άρση του casus belli και τη δέσμευση της Τουρκίας για σεβασμό των ελληνικών συνόρων στη θάλασσα, στον αέρα, στην ξηρά;
Τα κόμματα μάλλον θα έχουν δημοσκοπικά τεκμηριωμένες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Αλλιώς δεν εξηγείται η προκλητική αποσιώπηση των «εθνικών θεμάτων» στην προεκλογική ρητορεία και συνθηματολογία (όσες αναφορές υπήρξαν ήταν περιθωριακές, αφορούσαν διαχειριστικά παραπτώματα). Τα κομματικά επιτελεία έχουν τη σιγουριά πως, αν αύριο, σε μια «ειρηνική διευθέτηση» υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, ο Ελληνισμός παραιτηθεί από κάθε αξίωση (δικαιωμένη με δεκάδες αποφάσεις του ΟΗΕ), στην πανάρχαια ελληνίδα γη της βόρειας Κύπρου, αν δεχθεί μοιρασιά του Αιγαίου και της δυτικής Θράκης, η εκλογική συμπεριφορά των ελλαδιτών ψηφοφόρων δεν πρόκειται να αλλάξει, οι κομματικές προτιμήσεις δεν θα μεταβληθούν.
Γενική εντύπωση είναι ότι τα «εθνικά θέματα» οπωσδήποτε συγκινούν μεγάλη μερίδα (ίσως την πλειοψηφία) του πληθυσμού. Αλλά μέχρις εκεί. Η συγκίνηση είναι μόνο συναισθηματική, επιδερμική, δίχως συνέπειες στην πολιτική συμπεριφορά. Τα πρόσωπα που θα επωμισθούν ό,τι το Σύνταγμα αποκαλεί «έσχατη προδοσία», θα επανεκλεγούν με κάθε άνεση στο ελλαδικό Κοινοβούλιο.
Μια σοβαρή δημοσκόπηση θα μπορούσε να διερευνήσει, ώς πού φθάνουν τα όρια της συναισθηματικής ευαισθησίας των ελλαδιτών ψηφοφόρων, πότε ο ενδοτισμός ή η πρακτόρευση ξένων συμφερόντων θα ξεπερνούσαν τα όρια της ανοχής των ψηφοφόρων. Αν, λ.χ., η παραχώρηση του Καστελλόριζου, της Λήμνου, της Μυτιλήνης θα είχε ως αντάλλαγμα να ρεύσουν θαυμαστά «πακέτα» οικονομικών παροχών, τι θα προέκριναν οι ελλαδίτες ψηφοφόροι; Αν, τελικά, είχε να επιλέξει ο Ελλαδίτης ανάμεσα στην ελευθερία με πόλεμο ή στην «ειρήνη» (γράφε: καταναλωτική πλησμονή) με δουλεία, τι θα αποφάσιζε μόνος, μυστικά, πίσω από το παραβάν;
Στην τελευταία προεκλογική περίοδο οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί μας μιλούσαν μόνο και αποκλειστικά για λεφτά, μόνο για οικονομία, δηλαδή, όπως μιλάει το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ωσάν οι άνθρωποι να είμαστε βουλιμικά ανδράποδα και οι ορίζοντες της ζωής μας να τελειώνουν στο πορτοφόλι. Μήπως κάτι ξέρουν οι πολιτικοί μας αφεντάδες, που οι δημοσκοπήσεις το αποκρύβουν από εμάς, την πλεμπάγια; Χρόνια τώρα τους ακούμε να αναμηρυκάζουν μηχανικά ότι «δεν αμφισβητούμε τον πατριωτισμό κανενός». Αλλά ούτε και διανοούνται να μας εξηγήσουν: τι διαφέρει σήμερα ο πατριωτισμός από την άλογη προσκόλληση του «φίλαθλου» κρετίνου σε μια ποδοσφαιρική ομάδα, κερδοσκοπική ΠΑΕ.
Πατρίδα ονόμαζαν κάποτε οι άνθρωποι τη γη (το χώμα και το τοπίο) όπου γεννήθηκαν, εντάχθηκαν σε οικογένεια και σε κοινότητα, πήγαν σχολειό, έζησαν την εκκλησιά, δηλαδή τη Γιορτή, ψηλάφησαν αισθητά την Ιστορία, άσκησαν τον δημιουργικό τους μόχθο, έθαψαν αγαπημένους νεκρούς. Σήμερα αυτή η πατρίδα δεν υπάρχει, μια τίμια και ευφυής δημοσκόπηση θα το πιστοποιούσε άμεσα. Για τα εννέα δέκατα του πληθυσμού που ζουν στις πανομοιότυπες, απρόσωπες, τάχα και πόλεις του ελλαδικού οικιστικού πρωτογονισμού, η ελληνικότητα είναι κρατική υπηκοότητα, τίποτε άλλο. Σώζεται ακόμα ένα φθίνον γλωσσικό ιδίωμα, μια ρητορική και ευτελισμένη «εθνική ιδεολογία», κάποιο φολκ-λορ γραφικών ιδιαιτεροτήτων.
Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η ελληνική κρατική υπηκοότητα σήμερα βιώνεται σαν μοιραία, εκ γενετής αναπηρία. Το ελληνώνυμο κράτος προξενεί στους πολίτες του, ακατάπαυστα, οργή, ντροπή, αηδία, πνιγμό. Το διαφεντεύουν μαφίες ασύδοτων συμφερόντων με προσχηματικές ετικέτες κομμάτων, συνδικάτων, δημόσιων οργανισμών, ιδρυμάτων κοινής ωφέλειας. Κράτος τύραννος του πολίτη, βασανιστής, όχι υπηρέτης του, όπως θα όφειλε. Το ενδεχόμενο νοσηλείας σε νοσοκομείο, εφιάλτης. Το σχολειό και το πανεπιστήμιο των παιδιών του, σε παρακμιακή αθλιότητα αγιάτρευτη. Η αγορά όπου θα παλαίψει για το ψωμί του, αρένα ληστρικής κερδοσκοπίας. Η δημοσιοϋπαλληλία εκβιάζει γκανγκστερικά για να «λαδωθεί». Ολα, τα πάντα, κάνουν τον πολίτη να νιώθει αντίπαλος με τον τόπο του, αντίδικος με την «πατρίδα» του.
Να τολμούσε κάποια δημοσκόπηση το ανυπόφορο ερώτημα: Με ποια λογική να υπερασπίσει ο Ελλαδίτης αυτό το γελοίο κράτος, αν χρειαστεί; Να πολεμήσει, να διακινδυνεύσει τη ζωή του, για να υπερασπίσει τι; Τη γλώσσα, που πρώτοι οι άρχοντες την ατιμάζουν ατιμώρητα και την καταστρέφουν μεθοδικά με τις εκπαιδευτικές τους «μεταρρυθμίσεις»; Την Ιστορία και τον πολιτισμό των προγόνων που επίσημα οι πρακτορίσκοι κατασυκοφαντούν στα σχολικά βιβλία; Το κάλλος της γης, που λιμασμένοι για εύκολο πλούτο κρατικοί «λειτουργοί» το παραδίδουν σε εμπρηστές οικοπεδοφάγους και σε βάνδαλους τουριστικούς ατζέντηδες; Τι το ελληνικό να υπερασπίσει ο «έλλην υπήκοος» σήμερα ρισκάροντας τη ζωή του; Αυτή τη δημοσκόπηση θα έπρεπε να την έχουν προ πολλού παραγγείλει οι αξιωματούχοι της Εθνικής Αμυνας.
Το ερώτημα στην αρχή της επιφυλλίδας ήταν ρητορικό. Οι εκλογές στις 4 Οκτωβρίου 2009 απέδειξαν περίτρανα ότι τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» είναι το τελευταίο που απασχολεί τον ελλαδίτη ψηφοφόρο μπροστά στην κάλπη. ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δικαιώθηκαν θριαμβικά: οι ορίζοντες ζωής για την ελλαδική κοινωνία σήμερα τελειώνουν στο πορτοφόλι. Το κόμμα, που επίσημο όραμά του είναι ο Σταλινισμός, καταξιώθηκε ως τρίτη πολιτική δύναμη στη Βουλή, και το κόμμα που επίσης επίσημα προπαγανδίζει και οργανώνει την κατάλυση της έννομης τάξης, βραβεύτηκε με δεκατρείς έδρες, παρά τα καραγκιοζιλίκια της φτήνιας των διαπληκτισμών στο εσωτερικό του.
Με το ανυπόκριτο της αφέλειας που χαρακτηρίζει την αμερικανική νοοτροπία, η Ουάσιγκτον έσπευσε να εκφράσει τη χαρά της για το εκλογικό αποτέλεσμα. Πραγματικά, ήταν θρίαμβος να κατορθωθεί η μεταστροφή μιας τόσο εντυπωσιακής πλειοψηφίας, με προκλητική την απουσία στοιχειωδών έστω ερεισμάτων λογικής, επιχειρημάτων και εγγυήσεων σοβαρότητας. Σε κοινωνίες με πολύ χαμηλή στάθμη κατά κεφαλήν καλλιέργειας πρέπει να είναι πολύ εύκολη η χειραγώγηση των ενορμήσεων της μάζας.
Το θετικότερο που προκύπτει από αυτές τις εκλογές, είναι η ελπίδα να διαλυθεί πια τελεσίδικα το ασπόνδυλο, δίχως πίστη και στόχους κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται έναν ριζικά διαφορετικό εκφραστή της θέλησής της να ξαναβρεί τον δυναμισμό και την αρχοντιά του ονόματός της: Να ξαναστήσει κράτος λειτουργικό, να κερδίσει ποιότητα ζωής και διεθνή αξιοπρέπεια αξιοποιώντας την ετερότητα της πρότασης πολιτισμού που κομίζει.

ΓΕΛΑΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΔΑΛΟ ΑΛΑΛΟΥΜ...ΕΥΤΥΧΩΣ

Εκεί που πήγαινα χωρίς αυταπάτες να το ρίξω σ' αυτούς που ο απολογισμός τους σήμερα είναι: "Το κακό δεν είναι πως δεν πλησιάσαμε τους (έστω ταπεινούς) στόχους μας - αλλά πως μας προσπέρασαν και ο χαβαλές (Κόμμα Κυνηγών) και η πατριδοκαπηλεία (ΕΜΜΑ)" [Νίκος Δήμου], τηλεφώνημα από φίλο που ψήφιζε επαρχία με διαβεβαίωσε πως το Ε.Α.Ρ. είναι το παλιό, εκέινο του μεταλλαγμένου ΚΚΕ εσ...τον αγαπώ τον άτιμο, αλλά οργιαστικά δεακείμενος με πήρε στο λαιμό του...την έκανα την πατάτα, παρόλο που τα ονόματα δεν μου' λεγαν τίποτε. Για ν' ανακαλύψω μετά πως ψήφισα συνοδοιπόρους του Καλλεντερίδη, Παπανικολάου νομίζω πως λέγεται(;)...Κατάληξα να λέω πως προτιμότερη μια ψήφος-όργιο παρά μια ακόμη φρούδα ελπίδα (=Δράση), τέλεια συμβάδιση με το ZEITGEIST της αλλοπροσαλότητας (;) που ζούμε...

ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ; ΟΧΙ!...Ε, ΚΑΙ;

4 ημέρες πριν, έχει στομώσει η διαδικασία υιοθέτησης κριτηρίων. Δεν πάει τίποτε φυσικά από το μυαλό στην κάλπη. Ο τηλε-υπήκοος που είμαι έχει βομβαρδισθεί με εικόνες και περιτυλίγματα, η ουσία ξεφεύγει σαν δόλωμα που δεν στερεώθηκε καλά στο αγκίστρι. Κάτι ελάχιστο πρέπει να κάνω, σε αυτήν την πεντάλεπτη κωμωδία του μπλε παραβάν. Είχα ακούσει από τον χειμώνα για το "νέο" κόμμα του Μάνου. Πήγα λοιπόν στη χθεσινή λάιτ βραδιά που οργάνωσε στην Αίγλη (τη ντίσκο, όχι το καφέ). Παγωμάρα δεν υπήρχε (ούτε κι ενθουσιασμός), μια μεταπτυχιακο-NIRVANA κατάσταση επικρατούσε. Με το που πήρα το άψογα ετοιμασμένο ποτό από τον CLEAN μπάρμαν και περιεργάστηκα λίγο τη συνάθροιση, μου καρφώθηκε ωστόσο στο μυαλό πως δεν είμαι σαν αυτούς. Άνετα απολίτικα πλάσματα, με καλούς τρόπους και ήπιους τόνους, σε ομάδες των 3-4 που κουβέντιαζαν πιο πολύ για διακοπές παρά για πολιτική. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ σαν αυτούς, τέρμα. Με τη μισθοσυντήρητη δουλειά μου, τις πουστιές που μού' χει παίξει η "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη, το 2Χ ετήσιο εισόδημα που χρωστώ σε δάνεια και κάρτες. ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ όμως και σαν τους άλλους, τους εκστασιασμένους με "τα παιδιά" του Δεκέμβρη, ποτέ δεν υπήρξα δεξιός, αλλά μου φαίνεται πως καταπώς έγραψε χθες ο Χρύσανθος Λαζαρίδης σε σχόλιο διαλόγου στο ANTINEWS για την Β' Πανελλαδική,

"Δεύτερον, αυτό που αποκαλείται “Αριστερά” στις μέρες μας το έχω εγκαταλείψει προ πολλού. Ευτυχώς!
Το γιατί δεν χρειάζεται να το εξηγήσω σε κανένα. Νομίζω ότι δεν έχει σχέση με την Αριστερά στην οποία πίστεψα κάποτε. Εν πάση περιπτώσει, και μεγάλο μέρος του λαού που την πίστεψε τότε την έχει εγκαταλείψει.
Εμείς δεν χρειάζεται να απολογηθούμε. Δεν είμαστε δουλοπάροικοι που δραπετέψαμε από το “φέουδο”. Δεν είμαστε πρόβατα που την κοπανήσαμε από το “κοπάδι” και αμολάνε τα τσοπανόσκυλα να μας μαζέψουν. Αυτοί πρέπει να απολογηθούν γιατί τα σκατώσανε…
Πρέπει να απολογούμαι εγώ που κάποτε ανιδιοτελώς αγωνίστηκα για την Αριστερά κι ύστερα η Αριστερά αποδείχθηκε αυτό που είναι σήμερα;
Ή μήπως πρέπει να απολογηθούν αυτοί, που δεν υπάρχει ψέμα που δεν είπανε, δεν υπάρχει ανοησία που δεν διαπράξανε, δεν υπάρχει αυτοδιάψευση που δεν την υπέστησαν και αυτοδιαπόμπευση μπροστά στην οποία δίστασαν.

Εγώ πρέπει να απολογηθώ γι’ αυτά όλα; Μήπως πρέπει να απολογηθούν οι χιλιάδες σαν κι εμένα που δεν έσπευσαν να κάνουν καριέρα την αγωνιστική εμπειρία της νιότης τους;
Ή μήπως κάποιοι άλλοι χρωστάνε να απολογηθούν και να ζητήσουν ταπεινά συγγνώμη; Κι αντ’ αυτού ζητάνε και τα ρέστα από πάνω…"

οπότε λέω, ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ να μην είμαι ούτε αριστερός, ο καλός φίλος Μιχάλης από καιρό μου είχε επισημάνει μια ρήση του Παναγιώτη Κονδύλη: "υπάρχουν αυτοί που ισχυρίζονται πως υπάρχουν ΙΔΕΕΣ, και αυτοί που λένε πως υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ".

Είμαι καραμπινάτα με τη δεύτερη άποψη. Για μένα η Αριστερά του τότε ήταν ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ. Γκράμσι, Παζολίνι, Αδελφοί Ταβιάνι, αυτά ήταν τα ινδάλματα των 20 χρόνων μου. Που τό 'φερε η μοίρα να τα διαγράψει η πόλωση της "Ένοπλης Πάλης" και η σοσιαλ-συντηρητική στροφή που ακολούθησε στη χώρα που με εξέθρεψε διανοητικά, την Ιταλία. Πόσοι στην Ελλάδα ξέρουν ότι ο Μπερλουσκόνι αναδείχτηκε από τον "σοσιαλιστή" (και συνομιλητή του Αντρέα) Κράξι; με όλο το πλέγμα που μπροστά του ο Κοσκωτάς φαντάζει νηπιαγωγείο.

Οπότε μπορεί και να ψηφίσω ΔΡΑΣΗ χωρίς καμία επένδυση σ' αυτήν. Δεν θα είμαι ποτέ τα "χρυσά γηρατειά" (νεολαία έπαψα προ καιρού να είμαι) που παροικούν εκεί. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ σαν αυτούς, το ξαναλέω.

Αλλά έχουν κάτι που στις μέρες μας σπανίζει: το αυτοδημιούργητο χωρίς μανατζερίστικες θέσεις σε Διοικητικά Συμβούλια Κρατικών Εταιρειών. Μια παλιά κορσικανή παροιμία λέει: "Τα λεφτά μου έχουν βιογραφικό". Είναι κάτι αυτό στις μέρες μας. Και δυστυχώς τo χάσμα μεταξύ φτωχών και πλουσίων δεν φαίνεται να εξαφανίζεται στους επόμενους (λέω τώρα) 2 αιώνες. Μου αρέσει όμως οι πλούσιοι να είναι λίγο αμήχανοι και ενοχικοί. Όχι ξετσίπωτα θρασείς όπως οι σοσιαλμπιζναδόροι ή οι "κουμπάροι".

Πειρασμός η απόφαση...παραμένοντας σ' έναν ωκεανό παρατηρητικής ενατένισης και θεωρίας, ΔΡΑΣΗ? Ίσωςςςςςς!

ΦΡΙΞΕΛΛΕΣ

Γυρνάω από ένα διήμερο στην "πρωτεύουσα της Ενωμένης Ευρώπης", τις Βρυξέλλες. Ήμουν κάτοικος εκεί για μια 6ετία, 1984-1990. Τα 19 χρόνια που πέρασαν υπήρξαν άσχημα για την Αθήνα, τη Ρώμη, τη Βαρκελώνη, αλλά στην περίπτωση των Βρυξελλών την "τέλειωσαν" ολοκληρωτικά. Δεν θα κουράσω με μια ενυπωσιολογία, θα πω μόνο πως πριν 20 χρόνια, η καθυσηχαστική παρουσία μιας μικροαστικής τάξης, άθλιας ως προς την κοσμοθεωρία και τις αξίες της, αλλά συγκολλητικής ως προς την μεταφορά δυναμικού στην κοινωνία, ισορροπούσε κάπως τα πράγματα. Τώρα, από την μια μεριά το μωσαϊκό των εξωφρενικά αμειβόμενων υπαλλήλων ΕΕ και άλλων οργανισμών και από την άλλη ένα εξαθλιωμένο διεθνές προλεταριάτο όπου οι Βέλγοι αποτελούν μειοψηφία, σου σφίγγει την καρδιά. Δεν ξέρω για τις συντρόφισσες και σύντροφους της καθ' ημάς ανατολής, αλλά εμένα αυτή η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων καθόλου δεν με γεμίζει ελπίδα για "εναλλακτική" αλλαγή. Μια μακρόχρονη βύθιση στο τέλμα μου αναγγέλλει, όπου οι "από κάτω" διαρκώς πιο εξαθλιούμενοι δεν θα μπορούν στοιχειωδώς να διαπραγματευθούν την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσής τους. Ναι στο part-time, ναι στο γκαρσονιλίκι και σε επαγγέλματα περιθωρίου, και με τον ανταγωνισμό 26 άλλων χωρών πολλές από τις οποίες υπολείπονται στα μεροκάματα, ναι σε παρακλάδια του υποκόσμου (χαρτοπαιξία, πορνεία κλπ). Όλο και περισσότερο η σοσιαλδημοκρατία του 60-70 φαντάζει σαν μακρινός χαμένος παράδεισος...με μεγάλο άχτι στους θεωρητικούς της "όξυνσης" που έκαναν σήμερα εφικτό στην Ευρώπη τον εξωφρενικό Μπερλουσκόνι και τον άχρωμο Θαπατέρο...πραγματικά, "αντίο προλεταριάτο", καλημέρα "λούμπεν-προλεταριάτο"!

27 ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟ

Τὸ σκάνδαλο τοῦ μονοτονικοῦ

[Ἔνθετο ἔντυπο τοῦ περιοδικοῦ Εὐθύνη, συλλογὴ «Φύλλα μάχης» ἀρ. 1. 1990 (;)]

Πρὸς τὰ μεσάνυχτα τῆς 11.1.1982 εἶχε περατωθεῖ ἡ συζήτηση γιὰ τὴν ἐγγραφὴ μαθητῶν τῶν Λυκείων, ὁπότε τελείως αἰφνίδια εἰσάγεται, τῆς προσκολλήσεως καθὼς εἴπαμε, ὡς ἄρθρο 2, ἕνα ἐντελῶς ἄσχετο —καὶ ἐθνικῶς μέγα— θέμα: ἡ ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ (γιατὶ ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ ἁναγνώριση μιᾶς πραγματικότητας ποὺ ὑπάρχει καὶ λειτουργεῖ, ὅπως ἔγινε μὲ τὴν δημοτικὴ γλώσσα, καὶ ἄλλο ἡ αὐταρχικὴ ἐπιβολὴ μιᾶς ἀνύπαρκτης πραγματικότητας).
Μὲ τὸν αἰφνίδιο, ἀντισυνταγματικὸ τρόπο ποὺ ἐπιβλήθηκε μεταμεσονύχτια τὸ μονοτονικό, κανεὶς δὲν θέλησε νὰ συνειδητοποιήισει, οὔτε ὁ ἀπληροφόρητος Ὑπουργὸς τότε Παιδείας, πὼς δημιουργήθηκε, μὲ τὴν συνέργια 30 βουλευτῶν, τῆς πενιχρότερης ποὺ γίνεται μειοψηφίας τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, ἕνας νέος γλωσσικὸς διχασμὸς τοῦ Λαοῦ μας.

Τότε δημοσιεύτηκε καὶ ἡ ἀκόλουθη Διακήρυξη Ἑλλήνων Συγγραφέων:
«Πιστεύαμε πὼς ἡ πράξη τῆς Πολιτείας μὲ τὴν ὁποία, πρὶν λίγα χρόνια, ἀναγνώρισε τὴν δημοτικὴ ὡς τὴν μοναδικὴ γλώσσα τοῦ Ἔθνους μας σήμερα, θὰ λύτρωνε τὸν λαό μας ἀπὸ τὴν μάστιγα ἑνός πολιτικοποιημένου μάλιστα, γλωσσικοῦ ζητήματος καὶ θὰ ἦταν ἡ ἀπαρχὴ μιᾶς βαθύτερνης μελέτης καὶ γνώσης τῆς γλώσσας, μιᾶς συνειδητότερης χρήσης και γραφῆς τῶν λέξεων της.
Ἀντὶ γι᾿ αὐτό, μὲ λύπη μας εἴδαμε νὰ δημιουργεῖται τεχνητά, ἀμέσως, ἕνα νεόμορφο γλωσσικὸ πρόβλημα, τὸ πρόβλημα τοῦ τονισμοῦ τῶν λέξεων στὸν γραπτὸ λόγο καὶ μαζὶ μ᾿ αὐτό, νὰ συζητεῖται κιόλας τὸ θέμα τῆς γραφῆς τῶν λέξεων ἀπὸ μερικοὺς — δηλαδὴ ἡ πλήρης ἐξάρθρωση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Κι ἐκεῖνοι ποὺ δημιούργησαν τὸ πρόβλημα αὐτό, φρόντισαν νὰ τὸ πολιτικοποιήσουν, χωρὶς ν᾿ ἀντιλαμβάνονται ὅτι, ἀναθέτοντας στὴν Πολιτεία πάλι τὴν λύση του, ἀνελάμβαναν ἀπέναντι στὸ Ἔθνος βαρύτατη εὐθύνη. Κι ἔτσι ἔχουμε νέα γλωσσικὴ ἐμπλοκὴ στὴν Ἑλλάδα.
᾽Επειδὴ ὅμως:

1. Οἱ λέξεις, ὄπως μᾶς τὶς παρέδωσαν οἱ πατέρες τοῦ Δημοτικισμοῦ γράφονται ἔτσι ἐπί 2000 τώρα χρόνια, ἔχοντας κρυσταλλώσει παράδοση ἀξιοσέβαστη, ἀκόμη κι ἀπὸ τοὺς ξένους•
2. τὸ πῶς θὰ γράφονται οἱ λέξεις εἶναι πάντοτε ἁρμοδιότητα ἀποκλειστικὴ τῶν συγγραφέων ἑνὸς τόπου καὶ ποτὲ ἄλλων παραγόντων τῆς ζωῆς•
3. τὸ κύριο χρέος μας σήμερα εἶναι νὰ μάθουν νὰ μιλοῦν καὶ νὰ γράφουν οἱ Ἕλληνες σωστὰ τὴν παραδομένη δημοτική•
4. οἱ ἁπλοποιήσεις τῆς γλώσσας μας τὰ τελευταῖα χρόνια περιόρισαν στὸ ἐλάχιστο τὶς δυσκολίες τονισμοῦ τῶν λέξεών της,
διακηρύσσουμε ὄτι:

δὲν δεχόμαστε ὁποιαδήποτε ἀλλαγὴ στὴν γραφὴ τῶν λέξεων τῆς γλώσσας μας καὶ θὰ συνεχίσουμε νὰ γράφουμε καὶ νὰ τυπώνουμε τὰ βιβλία μας μὲ σέβας πρὸς τὴν ζωντανὴ γλωσσικὴ παράδοση καὶ τὴν πλήρη μορφὴ τῶν λέξεων, ὄπως μᾶς δίδαξαν οἱ πατέρες τοῦ δημοτικισμοῦ καὶ οἱ μεγάλοι Νεοέλληνες συγγραφεῖς.
Οἱ συγγραφεῖς
Νίκος ᾽Αθανασιάδης, Τάσος ᾽Αθανασιάδης, Ἔφη Αἰλιανοῦ, ᾽Ορέστης ᾽Αλεξάκης, Κώστας ᾽Ασημακόπουλος, Τάκης Βαρριτσιώτης, Ὄλγα Βότση, Νικηφόρος Βρεττάκος, Πέτρος Γλέζος, Μαργαρίτα Δαλμάτη, Διαλεχτὴ Ζευγώλη-Γλέζου, Λιλὴ Ζωγράφου, Νανὰ ᾽Ησαΐα, ᾽Ιουλία ᾽Ιατρίδη, Πάνος Καραριας, ᾽Αντρέας Καραντώνης, Ζωὴ Καρέλλη, Γρηγ. Κασιμάτης, Τάσος Κόρφης, Γιωργῆς Κότσιρας, Β. Κωνσταντῖνος, Χριστόφορος Λιοντάκης, Ν.Κ. Λοῦρος, Χρῆστος Μαλεριτσης, Γ. Μανουσάκης, Μελισσάνθη, Ε.Ν. Μόσχος, Δημήτρης Μυράτ, Ἔλλη Νεζεριτη, Θεόδ. Ξύδης, Θ, Παπαθανασόπουλος, Δημ. Παπακωνσταντίνου, Λένα Παππᾶ, Π.Β. Πάσχος, Γ. Πατριαρχέας, Ν.Γ. Πεντζίκης, Ε.Ν. Πλατῆς, ᾽Αλέξης Σολομός, Τατιάνα Σταύρου, Γεωργία Ταρσούλη, Φώφη Τρέζου, ᾽Ιωάννα Τσάτσου, Κώστας Ε. Τσιρόπουλος, Θ.Δ. Φραγκόπουλος, Νίκος Φωκᾶς, Παναγιώτης Φωτέας, Ἑρρίκος Χατζηανέστης, Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Το Μανιφέστο αὐτό, ποὺ προκάλεσε ὀργή, ὕβρεις καὶ συκοφαντήσεις-λιβελλογραφήματα τῶν ὀψίμων μονοτονιστῶν, ἀκολούθησαν πλῆθος γνῶμες ἐξεχόντων ἀνθρώπων τοῦ πνευματικοῦ μας πολιτισμοῦ — καὶ μόνο αὐτὰ θὰ ἀναχαίτιζαν μιὰν εὐαίσθητη, μὲ ἐθνικὴ συνείδηση Κυβέρνηση καὶ θὰ τὴν ἔφερναν σὲ αὐτο-επίγνωση ὥστε, τουλάχιστο νὰ θέσει σὲ εὐρύτατη, λαϊκὴ συζήτηση τὸ θέμα καὶ νὰ μὴν ἐπιμείνει στὴν αὐταρχικὴ ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ.

Ὁ ᾽Οδυσσεας ᾽Ελύτης ἐδήλωσε: «᾽Εγὼ εἶμαι ὑπὲρ τοῦ παλαιοῦ συστήματος, ἐναντίον τοῦ μονοτονικοῦ καὶ ὑπὲρ τῆς διδασκαλίας τῶν ᾽Αρχαίων Ἑλληνικῶν. Εἶναι ἡ βάση γιὰ νὰ ξέρεις τὴν ἐτυμολογία τῶν λέξεων. Ἡ σημερινὴ κακοποίηση τῆς γλώσσας μὲ ἐνοχλεῖ καὶ αἰσθητικά. Θέλω νὰ δῶ γραμμένο «καφενεῖον» κι ἂς μὴν τὸ προφέρουμε τὸ «ν». Τώρα, ὅλες οἱ λέξεις ἔχουν μιὰ τρύπα».
Ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος ὑπογράμμισε «Ὑπερτιμήθηκε ἡ ἄποψη ὅτι διευκολύνει τοὺς μαθητές, κάτι πού, ἴσως, εἶναι ἀντιπαιδαγωγικό. Ὕπάρχει, ἄλλωστε καὶ μιὰ παράδοση ποὺ ἐκφράζει τὴν ἄποψη μεγάλων παιδαγωγῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπιμένουν ὅτι τὸ παιδὶ πρέπει νὰ κοπιάζει γιὰ νὰ γίνει ἄνθρωπος ἱκανός, ὤστε στὴ ζωή του ν᾿ ἀντιμετωπίσει ὅλες τὶς ἀντιξοότητες. Ὑποστηρίχτηκε, ἐπίσής, ὑπὲρ τοῦ μονοτονικοῦ καὶ ἡ ἄποψη ὅτι διευκολύνονται οἱ τυπογράφοι καὶ οἱ στοιχειοθέτες, γενικὰ καὶ ὅτι οἱ ἐκδόσεις, πάλι γενικά, γίνονται οἰκονομικότερες.
«Παραγνωρίστηκαν, ὄμως οἱ λόγοι ποὺ ἐπέβαλαν στοὺς ᾽Αλεξανδρινοὺς χρόνους, τὴν καθιέρωση τῶν τόνων, οἱ ὁποῖοι ἰσχύουν καὶ σήμερα. Πολλὲς φορές, τὰ γραπτά μου δὲν διαβάζονται σωστὰ ὅταν τυπώνονται στὸ μονοτονικό. Ἂς ἐλπίσουμε ὄτι θὰ ἐπανεξεταστεῖ μελλοντικὰ τὸ θέμα κι ὅτι θὰ ἐπικρατήσουν σωφρονέστερες ἀπόψεις».
Ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης ἐτόνισε: «Τώρα γιὰ τὸ μονοτονικό. Ἂν δὲν θέλετε κύριοι τοῦ Ὕπουργείου νὰ κάνετε φωνητικὴ ὀρθογραφία, τότε πρέπει ν᾿ ἀφήσετε τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα γιατὶ αὐτοὶ ποὺ τοὺς βάλανε ξέρανε τί κάνανε. Δὲν ὑπῆρχαν στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ γιατὶ ἁπλούστατα ὑπῆρχαν μέσα στὶς ἴδιες τὶς λέξεις. Αὐτοί, οἱ Κριαρᾶς καὶ οἱ ἄλλοι (...) ποὺ ἔκαναν αὐτὲς τὶς μεταρρυθμίσεις —αὐτὸ παρακαλῶ νὰ γραφτεῖ στὶς ἐφημερίδες— δὲν ξέρουν τί εἶναι γλώσσα. Δὲν ξέρουν αὐτὸ ποὺ γνώριζε ἡ κόρη μου στὰ τρία της χρόνια. Μάθαινε μία λέξη καὶ μετὰ ἔψαχνε γιὰ τὶς συγγενεῖς της. Αὐτὸ εἶναι μιὰ γλώσσα. Ἕνα μάγμα, ἕνα πλέγμα, ὅπου οἱ λέξεις παράγονται οἱ μὲν ἀπὸ τὶς δέ, ὄπου οἱ σημασίες γλιστρᾶνε ἀπὸ τὴ μιὰ στὴν ἄλλη, εἶναι μιὰ ὀργανικὴ ἑνότητα ἀπὸ τὴν ὁποία δὲν μπορεῖς νὰ βγάλεις καὶ νὰ κολλήσεις πράγματα, δυνάμει μιᾶς ψευτοκυβέρνησης, καθισμένος σ᾿ ἔνα γραφεῖο στὸ ὑπουργεῖο Παιδείας. Ἡ κατάργηση τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων εἶναι ἡ κατάργηση τῆς ὀρθογραφίας, ποὺ εἶναι τελικὰ ἡ καταστροφὴ τῆς συνέχειας. Ἤδη τὰ παιδιὰ δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, ᾽Ελύτη γιατὶ αὐτοὶ εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ τὸν πλοῦτο τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν. Δηλαδὴ πᾶμε νὰ καταστρέψουμε ὅ,τι κτίσαμε πρὶν λίγα χρόνια; Αὐτὴ εἶναι ἡ δραματικὴ μοίρα τοῦ σύγχρονου ἑλληνισμοῦ.»

Ἀκολούθησαν διαμαρτυρίες, δημόσιες συζητήσεις, προσφυγές. Ἡ Κυβέρνηση ἔμεινε ἀσυγκίνητη, πιστεύοντας πὼς ἀπὸ χρόνο σὲ χρόνο θὰ κέρδιζε, μὲ καταναγκασμό, τρομοκράτηση, διαδόσεις πὼς δὲν ὑπάρχουν πιὰ γραφομηχανὲς πολυτονικές, οὔτε τυπογράφοι πολυτονιστές, πὼς τὸ Κράτος δὲν ἀγοράζει τάχα βιβλία πολυτονικά, πὼς θὰ ἐπιβαλλόταν τελικὰ τὸ μονοτονικό. ᾽Ερωτοῦμε ὅμως: μπορεῖ μιὰ ἐξαναγκαστικὴ πρακτικὴ 8 χρόνων νὰ ἀνατρέψει παράδοση πρακτικῆς πολλῶν αἰώνων; Ἂς μᾶς ἀπαντήσουν οἱ ὑπεύθυνοι.

Πάντως, καὶ τὰ παιδιά μας, στὰ δίσεχτα αὐτὰ χρόνια, δὲν ἔμαθαν καλύτερα τὴν γλώσσα μας, ἐπειδὴ καταργήθηκαν τόνοι καὶ πνεύματα, καὶ τὰ γραπτά τους, κατὰ γενικὴ ὁμολογία, κάθε χρόνο εἶναι καὶ πιὸ ἀξιοθρήνητα, πειστήρια γλωσσικῆς διάλυσης. Ἡ πλειονότητα τῶν συνειδητῶν συγγραφέων μας ἐξακολουθεῖ νὰ γράφει πολυτονικὰ —καὶ τῶν νέων συγγραφέων μας ἐπίσης, ὄχι μόνο τῶν παλιότερων,— σπουδαῖα περιοδικὰ καὶ διαπρεπεῖς ἐκδοτικοὶ οἶκοι ἐξακολουθοῦν νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ πολυτονικὸ καὶ ὁ Λαὸς ἐπιμένει. Ἱερὴ ἐθνικὴ ἐπιμονή, ἀξιοθαύμαστη ἀντίσταση στὴν καταστροφή.

Ο ΑΦΕΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ

Ναι, είμαι αφελής. Πίστεψα και δύσκολα θα αλλάξει αυτό, ότι η "παγκόσμια κυκλοφορούσα νοημοσύνη" θα επικρατούσε πάνω στο εμπορευματικό πνεύμα. Αυτές τις μέρες ηττώμαι. Για μερικά αυξημένα ενεργητικά επιχειρήσεων, οι εικόνες από το Γκέτο της Βαρσοβίας ή από τη Γάζα το 2009 δεν είχαν δεν έχουν και δεν θα έχουν καμιά αξία, όταν διαβάζεις αναφορές σαν αυτή:

"Two bombs were dropped onto Ahmed Jaber’s home and though his family fled, for some of them it was too late. A third explosion buried 7 of his relatives under the rubble, including two children aged 8 and 9 – his neighbour’s children.

He says: “They made us leap back in time, back to 1948. This is their punishment for our attachment to our country. They can tear my arms and legs off from my body, but they won’t make me leave my land.” A doctor takes me aside and tells me that Ahmed’s 7-year-old daughter, or what was left of her, was just brought in inside a tiny cardboard box. They don’t have the heart to tell him and make his already precarious health condition any worse. In the evening they took the phone away from Iyad as well, to prevent him from receiving any more bad news. A tank had hit his sister’s house full in the middle, beheading her in the process".

Είμαι ανίσχυρος, μου έχει αφαιρεθεί ο "Λόγος". Οι προϊστορικοί άνθρωποι θέλουν να κερδίσουν το στοίχημά τους: ο εγκέφαλός μου να γίνει κατώτερος, σαν τους δικούς τους. Ας μην επικρατήσουν, ας εμποδιστούν στο να στείλουν πίσω, στην προκρούστεια κλίνη της Παλαιάς Διαθήκης 2500 χρόνια Διαφωτισμού!

Εικονολογία Αποτροπιασμού: από το "σοκ" στο χτίσιμο της μη-επανάληψής της

Ομολογώ πως «ντρέπομαι για τη ζέστη μου και για την ανθρωπιά μου» σύμφωνα με τον στίχο του Παλαμά. Αυτό που ονομάζουμε ανθρώπινη δυστυχία ακόμη και στην ειρήνη είναι δυσβάσταχτο. Στον πόλεμο μπαίνει από τα γραπτά και τις οθόνες κατ’ ευθείαν στο στομάχι, προκαλώντας σπασμούς εμετού.

Υπάρχει αισθητική της δυστυχίας και του θανάτου; Μόνο σαν ιδεοληψία. Σε μια αποτίμηση μαχών από τον Ισπανικό Εμφύλιο, ένας βετεράνος Άγγλος τροτσκιστής που ήταν λοχαγός σε μια διμοιρία των Διεθνών Ταξιαρχιών, θυμόταν το 1988, στις εκδηλώσεις τιμής για τα 50 χρόνια από το μέτωπο του Έμπρο στην Βορειανατολική Ισπανία: «Ένας 20χρονος εθελοντής από το Ανατολικό Λονδίνο, σε έκσταση από την δράση, μα μακριά ξανθά μαλλιά κάτω από τον σκούφο, μου είπε πίσω από το ανάχωμα : -Τι ωραία που είναι κύριε λοχαγέ! Σαν σε ταινία!- και σηκώθηκε απρόσεκτα από την θέση του. Την επόμενη στιγμή έφαγε μια σφαίρα στο μέτωπο και έμεινε ξερός». Η αισθητική του θανάτου, των ακρωτηριασμένων καμένων σωμάτων είναι για τους άλλους. Τα θύματα μόνο αν επιζήσουν σε φρικτή αναπηρία θα την κουβαλάνε. Οι εικόνες από την Γάζα τραντάζουν τα θεμέλια ενός «εικονικού πολιτισμού» μόνο και μόνο γιατί ο πολιτισμός αυτός έχει αποβάλει από την σφαίρα του ειδώλου, της αναπαράστασης, την εικονολογία του πόνου, της συμφοράς και του θανάτου…μόνο σαν θανάτους και ακρωτηριασμούς aliens σε παιχνίδια υπολογιστών έχει κάνει την έκπτωση να την περιλάβει, όπου οι humans τελικά έχουν το πάνω χέρι...

Εδώ ο alien είναι σαν εμάς. Λέγεται Χασάν, Φατμά ή όπως αλλιώς. Το κομμένο χέρι του είναι σαν το δικό μας. Η ληξιαρχική του κατάσταση είναι πολυμελής μουσουλμανική οικογένεια – η μόνη πολιτισμική διαφορά. Το να γίνει οικεία ( banalisee) η «φρίκη» είναι απαράδεκτο ακόμη και για έναν πολιτισμό «ζέστης και ανθρωπιάς» με πολίτες εν υπνώσει σαν τον δικό μας. Το να γίνει μπαμπούλας για τους απείθαρχους είναι άλλο τόσο εμετικό. Δεν υπάρχει σωφρονισμός μέσω της δυστυχίας, ας είναι μάρτυρες επί τούτου τα στρατόπεδα των Ναζί. Για έναν αθεράπευτα ελπίζοντα στην μετουσίωση των εικόνων σε θεμέλια συνύπαρξης, οι εικόνες από την Γάζα -σε μια τελεολογική εκπλήρωση του παθήματος- θα’ πρεπε να αποτελέσουν τον προάγγελο μιας κατάστασης που θα’ χει χτιστεί ακριβώς για την μη επανάληψή τους. Όπως «Η Σφαγή της Χίου» του Delacroix ή η «Guernica» του Picasso.

Και για ένα αμυδρό φως επιβεβαίωσης αυτής της αναδραστικής ματαλλαγής της "φρίκης" σε "πολιτισμό", ιδού η άρνηση στράτευσης ισραηλινού εφέδρου: http://www.rete-eco.it/en/news/opposizione-israeliana/4312-refusal-statement.html

Δεν αποβάλλουμε εντελώς την ελπίδα...να γίνει κατανοητό ότι, "οφθαλμός αντί οφθαλμού" τελικά οδηγεί σε έναν πλανήτη τυφλών!